آموزش مقدمات عکاسی: تنظیمات دوربین

آموزش مقدمات عکاسی: تنظیمات دوربین
خوب شما با مثلث نوردهی آشنا هستید، می‌دانید چه فاکتورهایی برای به دست آوردن عکسی با نور مناسب مهم هستند. همچنین می‌دانید چگونه عکسی می‌خواهید بگیرید. ولی این ایده‌ها و دانش را باید بتوانید به دوربینتان منتقل کنید. در این مطلب می‌خواهیم به سراغ مهمترین تنظیمات دوربین و نحوه‌ی استفاده از آنها بپردازیم.
  • جدیدترین بازی ها
قبلاً در مطالب آموزشی در خصوص مثلث نوردهی و اهمیت سه فاکتور گشودگی دیافراگم، سرعت شاتر و حساسیت (ISO) صحبت کرده‌ایم. ولی ساده‌ترین روش برای تشخیص نوردهی مناسب چیست؟

حالتهای نورسنجی
دوربین‌های دیجیتالی امروزی روش‌های مختلفی برای کمک به کاربر و هدایت او در جهت درست دارند. اولین ابزار کمکی در دوربین نورسنج داخلی آن است. این ابزار که به شکل زیر از درون منظره‌یاب یا بر روی صفحه نمایش دوربین قابل مشاهده است بر اساس تنظیمات دوربین نور محیط را سنجیده و بر روی نموداری نتیجه را به شما اطلاع می‌دهد.
میانه‌ی این نمودار نمایانگر نوردهی بالانس شده و مناسب است، سمت چپ یا بخش منفی نشانگر نوردهی کم و سمت راست یا مثبت نشانگر نوردهی بیش از اندازه است. پس اگر دوربین شما اعداد منفی را نشان می‌دهد نیاز دارید با استفاده از یکی از 3فاکتور نوردهی نور بیشتری را به سنسور برسانید و در صورتیکه اعداد منفی را نشان می‌دهد نیاز به نور کمتری وجود دارد. اگر هم دوربین را بر روی حالتهای خودکار یا نیمه خودکار تنظیم کرده باشید دوربین نیز بر همین اساس در مورد تنظیمات تصمیم گیری می‌کند. البته این تنها یک فرض عمومی است. در واقع دوربین شما نمی‌تواند منظره را آنگونه که شما درک می‌کنید و می‌بینید بشناسد و در بسیاری از موارد ممکن است دچار خطا شود. بنابراین تنها به قرار گرفتن نشانگر نورسنج در قسمت وسط بسنده نکنید.
خوب، پس می‌دانیم که شما به عنوان کاربر بهتر از دوربین می‌توانید صحنه‌ی پیش رویتان را تحلیل کنید، شما می‌دانید که سوژه‌ی مورد نظرتان چیست و اینکه چه نقاطی از تصویر برای شما از اهمیت بیشتری برخوردارند. شما می‌توانید این اطلاعات را به دوربینتان هم منتقل کنید. به این شکل به دوربین کمک می‌کنید تا نورسنجی را به شکل صحیح انجام دهد.
بیشتر دوربینها بر اساس حالتهای زیر اقدام به سنجش نور میکنند:

آموختن نحوه‌ی کارکرد هر یک از حالتهای نورسنجی بالا می‌تواند در پیشرفت شما بعنوان یک عکاس تاثیر به سزایی داشته باشد.

Spot Metering

Spot metering یا سنجش نقطه‌ای همانطور که از نامش پیداست نورسنجی را بر اساس یک نقطه‌ی خاص انجام می‌دهد. در سنجش نقطه‌ای دوربین شما معمولاً نور بهینه را بر اساس فضایی که تنها 1 تا 5 درصد از کل صحنه را پوشش می‌دهد اندازه گرفته و تنظیم می‌کند.
سنجش نقطه‌ای به شما کنترل خلاقانه‌ی زیادی را می‌دهد و به خصوص برای عکاسی از صحنه‌های پرکنتراست و سوژه‌های پشت به نور کاربرد زیادی دارد. زیرا شما نمی‌خواهید سوژه‌ی شما در نور شدید گم شود.

این حالت را زمانی استفاده کنید که بخش خاصی از تصویر برای شما از اهمیت بالایی برخوردار است و می‌خواهید در درجه‌ی اول آن قسمت خاص از تصویر به درستی نوردهی شود. مانند عکاسی از تک چهره یا سوژه‌ای در پیش زمینه‌ی عکس.

Partial Metering

Partial Metering یا نورسنجی جزئی شبیه به نورسنجی نقطه‌ای است ولی دایره‌ی بزرگتری را پوشش می‌دهد و مساحتی نزدیک به 15درصد از کل تصویر را آنالیز می‌نماید. این حالت برای سوژه‌ای کمی بزرگتر یا چند نفر که در فاصله‌ی مشابهی از دوربین قرار دارند مناسب است.

Evaluative Metering (Matrix Metering)

Evaluative Metering که به نام Matrix Metering، نورسنجی الگویی و نورسنجی ماتریکسی هم شناخته می‌شود انعطاف‌پذیرترین روش نورسنجی است. در این حالت دوربین به صورت خودکار نورسنجی مناسب را برای کل تصویر در نظر می‌گیرد و در واقع کل صحنه را ارزیابی می‌کند.

این حالت برای عکاسی عمومی، زمانهایی که فرصت تصمیم‌گیری نیست یا نمی‌توانید تصمیم‌گیری کنید و در حالتهایی که سوژه‌ها در فواصل گوناگونی قرار گرفته‌اند کاربردی است.

Center Weighted Metering

Center Weighted Metering یا نورسنجی مرکزمحور اولویت را به مرکز عکس می‌دهد. ولی قسمتهای دیگر را نیز ارزیابی می‌کند. این حالت چیزی بین نورسنجی ماتریکسی و نورسنجی جزئی است.

این حالت را وقتی سوژه در مرکز تصویر است استفاده کنید تا نوردهی سوژه توسط نور پس زمینه تحت تاثیر قرار نگیرد.

هیستوگرام
یکی از بزرگترین لذت‌های عکاسی دیجیتال این است که می‌توانید عکستان را به محض ثبت شدن در صفحه نمایش دوربین ببینید.

این یعنی نیازی نیست منتظر باشید تا پس از طی مراحل شیمیایی مختلف نتیجه‌ی عکاسی در مسافرتتان را مشاهده کنید. صفحه نمایش دوربین ابزار مناسبی برای بررسی نوردهی عکس هم هست. ولی دوربینهای دیجیتال ابزار بهتری هم برای این کار در اختیارتان می‌گذارند.
این ابزار با نام هیستوگرام شناخته می‌شود. هیستوگرام نموداری از اطلاعات دیجیتال عکس است که بازه‌ای از روشنایی بین سفید کامل تا مشکی کامل را پوشش می‌دهند.

به این شکل می‌توانید مشاهده کنید پیکسل‌های عکستان در کجای بازه‌ی روشنایی قرار می‌گیرند. انتهای سمت چپ نمودار مشکی کامل و انتهای سمت راست سفید کامل است. بنابراین زمانیکه بخش بیشتری از عکستان به تاریکی تمایل داشته باشد نمودار به سمت چپ کشیده می‌شود و بالعکس. نمودار هیستوگرام ایده‌آل دارای نقاط ماکسیسمم در میانه است و در دو گوشه دچار افت می‌شود. چنین شکلی نشان می‌دهد که گستره‌ی کاملی از روشنی و تیرگی‌های مختلف را در عکس ثبت کرده‌اید و جزئیات را در سایه‌ها یا هایلایت‌ها از دست نداده‌اید.

زمانیکه نمودار هیستوگرامی دیدید که زیادی به سمت راست یا چپ تمایل داشت می‌توانید با تنظیم فاکتورهای نوردهی اقدام به برطرف کردن مشکل کنید.
هیستوگرام به سمت چپ تمایل دارد؟ دیافراگم را بازتر کنید، سرعت شاتر را کم کنید یا حساسیست سنسور را افزایش دهید.
هیستوگرام به سمت راست تمایل دارد؟ دیافراگم را ببندید، سرعت شاتر را زیاد کنید یا از حساسیت سنسور بکاهید.

البته باز هم باید این نکته را یادآور می‌شویم که این خلاقیت شماست که نهایتاً تعیین می‌کند چگونه عکاسی کنید و چه تنظیماتی را انتخاب کنید. شاید عکسی تاریک یا بیش از حد روشن زیباتر باشد. ولی تنها وقتی که قوانین را به خوبی م‌ دانید است که می‌توانید آنها زیر پا بگذارید.

حالتهای عکاسی
دوربینهای دیجیتال دارای چندین حالت عکاسی هستند که به عکاس کمک می‌کنند تا به راحتی از دید هنری‌اش حداکثر استفاده را ببرد. سازنده‌های مختلف این حالتها را با اسامی و حروف متفاوتی نمایش می‌دهند، ولی در نهایت کارکردهای مشابهی دارند.
حالتهای عکاسی در دوربین‌های نیکون و کانن:

البته بیشتر دوربینها حالتهای عکاسی دیگری نیز دارند، بعلاوه‌ی تعدادی پیش تنظیم که توسط کاربر تعیین می‌شوند. ولی ما در اینجا می‌خواهیم مهمترین و پرکاربردترین حالتها را مورد بحث قرار دهیم.
در مبحث مثلث نوردهی بیان کردیم که هر کدام از 3 فاکتور نوردهی دارای چه خواصی هستند و چگونه می‌توان از آنها به شکلی خلاقانه استفاده کرد. حالا میخواهیم ببینیم چگونه می‌توانیم این سه فاکتور را بر روی دوربین به موثرترین شکل تحت کنترل داشته باشیم:

Program Auto Exposure
در حالت Program شما حساسیت ایزو را تعیین می‌کنید و دوربین خود بر اساس نورسنج داخلی‌اش اقدام به تنظیم دیافراگم و سرعت شاتر می‌نماید. این حالت یک پله از گزینه‌ی تمام خوکار فاصله می‌گیرد و اولین قدم به سمت استفاده از خلاقیت بیشتر در عکاسی است.

Aperture Priority
حالت Aperture Priority که به نام اولویت دیافراگم یا تقدم دیافراگم نیز شناخته می‌شود به شما اجازه می‌دهد کنترل دو فاکتور از نوردهی را در دست بگیرید: حساسیت ایزو و گشودگی دیافراگم. به این شکل تنظیم سرعت شاتر بر عهده‌ی دوربین گذاشته می‌شود.
این حالت به کاربر این امکان را می‌دهد که حواس خود را بیشتر بر روی عمق میدان متمرکز کند و سرعت شاتر را بر عهده‌ی دوربین بگذارد، به این شکل به خوبی می‌توانید عملکرد لنز و تاثیر گشودگی دیافراگم بر روی عکس را درک کنید.

Shutter Priority
حالت تقدم سرعت شاتر هم تنظیم دو فاکتور نوردهی را در اختیار کاربر می‌گذارد: سرعت شاتر و حساسیت ایزو. به این شکل دوربین با توجه به اطلاعات دریافتی از نورسنج داخلی خود به خود دیافراگم را تنظیم میکند. این حالت به شما اجازه می‌دهد در مورد فریز کردن یا نمایش حرکت تصمیم‌گیری کنید و دیافراگم را به عهده‌ی دوربین بگذارید.

برای فریز کردن حرکت سرعت بالایی مانند 1/2000 را برگزینید و اجازه دهید دوربین دیافراگم مناسب را انتخاب کند.

برای نمایش دادن حرکت یا تار کردن اجسام متحرک سرعت پایینی مانند 1/30 یا کمتر را انتخاب کنید. در این حالت دوربین دیافراگم را تا حد لازم می‌بندد تا به نتیجه‌ی مورد نظر دست یابید. البته توجه داشته باشید که در چنین حالتهایی معمولاً به سه پایه نیاز خواهید داشت.

Manual Mode
حالت Manual یا دستی شما را پشت فرمان می‌نشاند! در چنین حالتی کنترل هر سه فاکتور نوردهی در اختیار شماست. البته ثبت عکسهای خوب در این حالت مدتی زمان می‌برد. ما توصیه می‌کنیم ابتدا حالتهای نیمه خودکار را تجربه کنید و پس از پرورش یافتن مهارت‌هایتان به سراغ حالت کاملاً دستی بروید. ولی تا زمانیکه با دوربینتان آشنا نیستید و تسلط کافی بر عکاسی ندارید این حالت می‌تواند دست و پا گیر بوده و موجب از دست رفتن سوژه‌های عکاسیتان بشود.

عمق میدان
همانطور که قبلاً هم در مطالب آموزش عکاسی بیان کرده‌ایم عمق میدان اصطلاحاً به میزانی از عکس که در فوکوس قرار دارد گفته می‌شود. یکی از موثرترین فاکتورها در عمق میدان گشودگی دیافراگم است که با f/stop مشخص می‌شود.
هرچه دریچه‌ی دیافراگم بازتر باشد عمق میدان کمتر یا کم‌عمق تر است و هرچه دریچه‌ی دیافراگم بسته‌تر باشد عمق میدان بیشتر یا عمیق‌تر است.

با عمق میدان زیاد پس‌زمینه و پیش‌زمینه در فوکوس هستند:

با عمق میدان کم تنها بخش کوچکی از تصویر در فوکوس قرار می‌گیرد:

نکته: وقتی میخواهید از تک‌چهره عکاسی کنید، به خصوص در عکاسی از کودکان، بهتر است از بیشترین گشودگی ممکن مانند f/2.8 یا f/1.2 استفاده کنید. به این شکل عمق میدان کاهش می‌یابد و چهره‌ی سوژه در مرکز توجه قرار می‌گیرد.

نکته: وقتی میخواهید از 2 تا 5 نفر عکاسی کنید دیافراگمی در حدود F/8 را انتخب کنید. این دیافراگم عمق میدان بیشتری را در اختیار شما می‌گذارد و به این شکل می‌توانید مطمئن شوید که همه‌ی سوژه ها فوکوس شده و واضح هستند.

نکته: برای ثبت پیش زمینه، میانه و پس زمینه در یک منظره لازم است دیافراگمی در حدود F/10 یا بسته‌تر را انتخاب کنید.

تراز سفیدی
تراز سفیدی یا White Balance ، بعنوان دمای رنگ نیز شناخته می‌شود، و به کاربر امکان می‌دهد که رنگهای عکسش را تحت کنترل داشته باشد. انتخاب تراز سفیدی به دوربین شما می‌گوید که منبع نور محیط عکاسی شما چگونه است و منابع نوری مانند فلورسنت (که دارای ته‌مایه‌ی سبز است)، نور طبیعی (بر اساس زمان روز و زیر سایه یا آفتاب بودن تغییر می‌کند) و نور الکتریکی یا تنگستن (که دارای ته مایه‌ی زردرنگ است) را پوشش می‌دهد.
درک تراز سفیدی در ابتدای کار کمی سخت است، زیرا چشمهان و مغز ما فازغ از دمای نور محیط، معمولاً کار خود را به خوبی انجام می‌دهند و رنگها به نظر ما طبیعی می‌رسند. برای ما نور خورشید سفید به نظر می‌رسد و معمولاً متوجه ته رنگ زرد یا آبی آن نمی‌شویم.
دوربین شما تعدادی تنظیم تراز سفیدی متفاوت دارد:

AWB (Auto White Balance): در این حالت دوربین به صورت خودکار صحنه را آنالیز کرده و تراز سفیدی مناسب را انتخاب می‌کند.
Daylight: این حالت برای روزهای آفتابی است. دوربین شما سفیدی بیشتر تصویر را با افزودن رنگهای گرم جبران می‌کند.
Shade: این حالت برای عکاسی در سایه است، یعنی در یک روز آفتابی در جایگاهی قرار دارید که خارج از تابش مستقیم آفتاب است. در این حالت رنگ آبی آسمان عکستان را تحت تاثیر قرار می‌دهد و دوربین برای جبران آن رنگها را کمی گرمتر خواهد کرد.
Cloudy: این تنظیم برای زمانیست که آسمان ابری باشد. خبری از رنگ آبی آسمان نیست و رنگ محیط خنثی است و نیازی به جبران نور آبی وجود ندارد.
Tungsten: لامپ‌های خانگی معمولی یا همان لامپ‌های رشته‌ای از نوع تنگستن هستند. نور این لامپ ها دارای ته مایه‌ی زردرنگ است. بنابراین برای جبران آن، دوربین کمی رنگهای سرد را به تصویر می‌افزاید.
Fluorescent: این نوع لامپ‌ها را معمولاً در ادارات، مغازه ها و... می‌یابید. نور فلورسنت دارای گستره‌ی رنگهای مختلفی است و به عکس شما رنگی متمایل به سبز خواهد داد. در این حالت دوربین شما مشکل را با افزودن کمی رنگ قرمز ارغوانی جبران می‌کند.
Flash: نور فلش در واقع نور خورشید را شبیه‌سازی می‌کند و تقریباً نتیجه‌ی یکسانی را ایجاد می‌نماید، ولی بیشتر دوربینهایی که دارای فلش داخلی هستند در زمان استفاده از آن بر روی حالت Flash تنظیم می‌شوند.

ثبت عکسهای شارپ
Sharpness به معنی وضوح یا نمایش دقیق لبه ها و میزان جزئیات قابل دیدن است. البته در بسیاری موارد عکاس عامدانه عکسی میگیرد که اصطلاحاً شارپ نیست و ممکن است حرکت و تاری را بتوانید در آن مشاهده کنید. ولی اگر سعی در ثبت عکسی دقیق و شارپ دارید ولی باز هم عکسهایتان کمی تار می‌شوند مشکل معمولاً از یکی از فاکتورهای زیر حاصل می‌شود:

1.    لرزش دست: سعی کنید از لنزهای مجهز به لرزشگیر استفاده کنید، یا در زمان فشردن دکمه‌ی شاتر نفس خود را حبس کنید. یک راه حل دیگر استفاده از تایمر و قرار دادن دوربین بر روی سه پایه است.
2.    تجهیزات کثیف: همانطور که یک پنجره ی کثیف موجب محدود شدن دید شما به بیرون می شود لنز یا سنسور گرد و خاک گرفته و لکه دار می‌توانند موجب از دست رفتن کیفیت عکس بشوند.
3.    فوکوس: دوربینهای دیجیتال تجهیزات حساسی هستند و کمی جابجایی می‌تواند موجب از دست رفتن فوکوس دقیق شود. مطمئن شوید نقطه‌ی فوکوس را بر روی سوژه‌ی مورد نظرتان قرار می‌دهید، همچنین پس از به دست آمدن فوکوس فاصله‌ی خودتان تا سوژه را تغییر ندهید.
4.    تنظیمات دیافراگم: انتخاب دیافراگم‌های بسیار باز می‌تواند بازه‌ی فوکوس شما را بسیار کوچک کند و ممکن است موجب شود قسمتهای زیادی از عکس تار باشند. البته بیشتر لنزها بهترین شارپنس خود را در دیافراگم های بین 5.6 تا 9 ارائه می کنند. بنابراین اگر دیافراگم‌های بیش از حد بسته مانند F/22 را انتخاب کنید نیز امکان از دست دادن جزئیات وجود دارد.

5.    ایزوی نادرست: مطمئن شوید که جداقل ایزوی لازم برای نور محیط را انتخاب می‌کنید. انتخاب ایزوهای بسیار بالا می‌تواند موجب تولید عکسهایی ناواضح و فاقد جزئیات شود.
6.    سرعت شاتر نادرست: حواستان به سرعت شاتر باشد. سرعت شاتر مناسب برای به دست آوردن یک دقیق الزامی است. اگر سرعت را بیش ار حد کم کنید، به خصوص اگر میخواهید روی دست عکاسی کنید می تواند موجب تاری عکس شود.

  • دانلود نرم افزار | سافت گذر

نظرات کاربران (0 عدد)

اولین نفری باشید که در مورد این خبر نظر میدهد.

ثبت نظر

کاربر گرامی چنانچه تمایل دارید، نظر شما به نام خودتان در سایت ثبت شود، لطفاً وارد سایت شوید.
ثبت نظر