بررسی بازی Mirror's Edge: Catalyst از نگاه Game Informer

بررسی بازی Mirror's Edge: Catalyst از نگاه Game Informer
Mirror’s Edge Catalyst، ساخته کمپانی DICE در واقع حکم دوباره سازی بازی خاص Mirror’s Edge را دارد اما در مقایسه با آن، بسیار ناامید کننده است. دنیای بی‌روح، داستان کسل کننده و مبارزات ضعیف بازی، باعث شده تا پلتفرمینگ سرگرم‌کننده کاتالیست چندان به چشم نیاید.
  • جدیدترین بازی ها
اولین نسخه Mirror’s Edge بازی کاملی نبود، اما در سال 2008، یک تجربه جدید به شمار می‌آمد. این پلتفرمر ضد خشونت، دید هنری بازی و مراحل پیچیده‌ای را به گیمر پیشنهاد می‌کرد که به چندین طریق مختلف قابل انجام بودند. اما مهم‌ترین ویژگی Mirror’s Edge این بود که به گیمر اجازه می‌داد تا هیجان گشت و گذار در یک محیط شهری را از نگاه پروتاگونیست داستان تجربه کند. به زمان حال برگردیم؛ بازی‌های اول شخص متنوع‌تر از همیشه‌اند اما Mirror’s Edge همچنان یک بازی غیرعادی به شمار می‌رود که همین عامل، فرصت مناسبی در اختیار DICE قرار داد تا دنباله‌ای برای بازی خود بسازد. متأسفانه، یک دنیای باز بی‌روح و تعقیب و گریزهای بی مورد، عنصر سرگرم‌کننده‌ای را که در بازی اصلی وجود داشت، از Catalyst گرفته‌اند.

با وجود این که Mirror’s Edge Catalyst حکم یک دوباره‌سازی بازی اصلی را دارد، اما مانند یک پیش‌درآمد به نظر می‌رسد. ما در این بازی بیشتر با قهرمان داستان، فیث (Faith) آشنا می‌شویم، از پیشینه خانوادگی او مطلع می‌شویم و حتی ماجرای تتوی معروف او را می‌بینیم، اما Catalyst چند چیز را درباره فیث و دنیای بازی تغییر داده است. فیث، پس از آزادی از زندان به زندگی سابق خود که شامل سرقت و حمل محموله‌های افراد پولدار و مشکوک می‌شود، بازمی‌گردد. پس از به دست آوردن یک نرم‌افزار بسیار حساس، فیث پرده از یک توطئه سازمان یافته برمی‌دارد که باعث روشدن رازهایی از گذشته او نیز می‌شود. شخصیت‌ها اکثرا تک بعدی هستند و حتی گاهی خود فیث نیز سطحی و غیرجذاب به نظر می‌رسد. داستان با عجله تعریف می‌شود و قسمت‌های روایی داستان با همدیگر ارتباط محکمی ندارند.

بر خلاف Mirror’s Edge که مجموعه‌ای از مراحل بود، در Catalyst با یک بازی اوپن ورلد روبرو هستیم. مانند سایر بازی‌های اوپن ورلد، نقشه بازی Catalyst نیز از مسابقات زمانی، مراحل جانبی و آیتم‌های جمع‌کردنی سرشار است. شما حتی می‌توانید چک پوینت‌ها و مسابقات زمانی خود را در بخش چندنفره غیرهمزمان بازی ایجاد کنید که در بازی دوستان شما و دیگران پدیدار می‌شوند. متأسفانه این مسابقات و دیگر مأموریت‌های جانبی تکراری و خسته‌کننده هستند. اتوپیای دروغین بی‌روح Catalyst نیز اغلب خالی از سکنه است و اکثر مکان‌ها مشابه هم هستند.

نه تنها، محیط اطراف شما جذابیتی ندارد، بلکه ساختار دنیای بازی نیز با گیم‌پلی آن سنخیتی ندارد. چندین خانه امن در بازی برای فست تراول وجود دارند که شما را از گشت و گذارهای بی‌مورد رها می‌سازند، اما راه‌های بالا رفتن از یک دیوار یا پریدن از یک بام به بام دیگر چنان محدود است که همیشه این احساس را دارید که مشغول انجام دادن یک کار تکراری هستید.

خوشبختانه، برای آنان که توانایی تحمل شهر سفید Catalyst را دارند، لحظات پلتفرمینگ هیجان‌انگیزی وجود دارد. اکثر مراحل اصلی بازی در محیط‌های جداگانه‌ای انجام می‌شوند که یادآور بازی اول هستند. یکی از مراحل مورد علاقه‌ام دویدن در میان یک کارگاه ساختمانی و عبور از میان ابزار و ماشین‌های ساختمانی بود در حالی که دشمن به سمت من شلیک می‌کرد. در یکی دیگر از لحظات به یاد ماندنی بازی مجبور شدم کورکورانه از یک آسمانخراش بپرم و با گرفتن یک بهپاد در هوا، خودم را به یک جای امن برسانم. پیدا کردن بهترین مسیر برای رد کردن یک مرحله، بهترین ویژگی بازی است. هر گاه که از یک نرده به پایین سر خوردم و سپس با دویدن روی دیوارها خودم را به مکانی که به حالت عادی غیرقابل دسترسی‌است، رساندم، احساس یک ورزشکار المپیکی داشتم. در اکثر مواقع، پلتفرمینگ بازی عالی است و تنها لحظه‌های محدودی است که ناتوانی فیث در بالا رفتن از یک دیوار یا پرش از روی یک مانع، مرا ناامید کرد.

با تمام کردن مأموریت‌ها یا بردن مسابقات، فیث امتیاز تجربه کسب می‌کند که برای ارتقا قابلیت‌های پیمایشی، لباس‌ها و مبارزات به کار گرفته می‌شوند. بسیاری از این آپگریدها، پیشرفت‌های پایه‌ای مانند آسیب بیشتر به یک دشمن خاص یا حفظ مومنتوم با چرخ زدن پس از یک پرش بلند است. البته وسایل جدیدی نیز مانند دیسراپتر که باعث گیجی دشمنان شده یا قلاب برای آویزون شدن و تاب خوردن، به دست می‌آورید. قلاب، ابزار جدید خاصی است چون در حالی که مسیر‌های جدیدی را برای شما باز می‌کند، لزوما باعث ساده‌تر شدن بازی نمی‌شود.

وقتی که عملکرد خوبی داشته باشید یک «سپر دونده» به دست می‌آورید که باعث می‌شود تا دشمنان نتواند به آسانی به شما آسیب وارد کنند مگر اینکه سرعت خود را کم کنید. این که این قابلیت شما را تشویق می‌کند که همیشه در حرکت باشید، ستودنی است. در این حالت، من احساس کردم که دست نیافتنی هستم. اما متأسفانه نمی‌توانید همیشه از مشکلات خود فرار کنید و هنگامی که Catalyst شما را وادار می‌کند تا توقف کرده و با دشمن بجنگید، سیستم مبارزات بازی شکست می‌خورد. 

فیث تنها چند حرکت ساده در خورجین خود دارد که اکثر دشمنان سخت‌تر می‌توانند آنها را دفع کنند. اگر فیث در حال حرکت باشد می‌تواند با یک پرش اکثر دشمنان را از پا در بیاورد اما به دست آوردن مومنتوم هنگامی که در یک گوشه گرفتار شده‌اید، کار سختی است. لحظاتی از بازی پیش آمد که من مانند یک فیلم کمدی دشمنان را دایره‌وار به دنبال خودم می‌کشاندم تا در لحظه مناسب با یک ضربه آن‌ها را از پا در بیاورم. بازی، گیمر را چندان وادار به مبارزه نمی‌کند اما وقتی که زمان مبارزه فرا می‌رسد، برای تمام شدن آن دعا خواهید کرد.

دیگر مشکل جدی Catalyst، سیستم مسیریابی آن است. مانند بازی اول، اجسام و موانعی که می‌توانید با آن‌ها تعامل داشته باشید با رنگ قرمز مشخص شده‌اند. اما اکنون یک نوار قرمز رنگ نیز در بازی وجود دارد که مسیر را به شما نشان می‌دهد. این ویژگی باعث می‌شود تا قسمت اعظمی از لذت جستجو و گشت و گذار در محیط و پیدا کردن یک راه فرار، از بین برود. شما می‌توانید از منوی بازی این ویژگی را غیرفعال کنید اما احتمالا با بازگشت به دنیای بازی، برای پیدا کردن هدف بعدی خود، آن را فعال خواهید کرد زیرا بدون این نوار قرمز رنگ، کار سخت و ملال‌آوری برای مسیریابی خواهید داشت.

Catalyst، لحظات پلتفرمینگ جذابی دارد که زیر کوهی از محیط‌های تکراری و دنیای خسته‌کننده و بی‌روح بازی دفن شده‌اند. Mirror’s Edge الماسی نادیده گرفته شده از نسل قبل است، اما حتی طرفداران سرسخت آن بازی نیز در پیدا کردن نکات مثبت در Catalyst و لذت بردن از آن مشکل خواهند داشت.

منبع: Game Informer
  • دانلود نرم افزار | سافت گذر

نظرات کاربران (0 عدد)

اولین نفری باشید که در مورد این نقد نظر میدهد.

ثبت نظر

کاربر گرامی چنانچه تمایل دارید، نظر شما به نام خودتان در سایت ثبت شود، لطفاً وارد سایت شوید.
ثبت نظر