بررسی بازی No Man's Sky از وبسایت Videogamer

بررسی بازی No Man's Sky از وبسایت Videogamer
بازی No Man’s Sky، از نسل بازی‌های فراموش شده اکتشاف فضایی است که سعی کرده این سبک را زنده کند، اما خیلی زود خسته کننده می‌شود و پس از مدتی هیچ رغبتی برای ادامه بازی و تمام کردن آن، نخواهید داشت. با نقدستان همراه باشید.
  • جدیدترین بازی ها
شاید برخی کامپیوترهای قراضه دهه هشتاد با کیبورد‌های زرد رنگی که تنها با دستورات متنی کار می‌کردند، یادشان باشد. برای این افراد، نسبت بازی No Man’s Sky به بازی کلاسیک Elite، مانند یک ستاره غول‌پیکر سرخ است که در حال گذار به حالت سوپرنوا است.
دلیل این حرف، شباهت بیش از حد No Man’s Sky به Elite نیست. بالعکس، این دو کاملا با هم تفاوت دارند و اهداف متفاوتی را دنبال می‌کنند. اگر بازی Elite Dangerous را Gran Turismo در نظر بگیریم، بازی No Man’s Sky نیز می‌تواند Burnout 3 باشد.

شباهت دو عنوان، در این عرصه یک مشکل رایج است. بازی‌‌های مبادله فضایی، مبارزه‌ای، اکتشافی با دنیایی عظیم و پیوسته در حال توسعه (که سابقه به دلیل اینکه بازی‌های رایانه‌ای فقط بر سر تعداد اسلحه با هم رقابت داشتند، به این بازی‌های کپی‌های Elite گفته میشد)، عناوین بدیعی نیستند، و روش‌های ساخت آن‌ها شناخته شده است. همه آن‌ها نقاط قوت و ضعف مشابهی دارند. به زبان ساده‌تر، همه آن‌ها می‌خواهند بازی‌های بزرگی باشند، اما بعد از مدتی خسته کننده می‌شوند.
بازی No Man’s Sky تلاش قابل ستایشی برای خسته کننده نبودن می‌کند و ویژگی‌های شگفت‌انگیزی نیز دارد. طراحی دنیای بازی زیبا و به یاد ماندنی است و از جلد کتاب‌های دوران طلایی رمان‌های علمی تخیلی الهام گرفته شده است. پرواز در منظومه‌های تقریبا بی‌انتهای بازی مانند رفتن درون روکش جلد کتاب‌ای هری هریسون است. این بازی همان رنگ‌های بیش از حد اشباع و سفینه‌های فضایی و مکان‌های عجیب الشکل و آسمان‌های غیر قابل باوری را که در نقاشی‌های رالف مک‌کواری می‌بینید، دارا است.

رنگ‌ها ناگهانی تغییر می‌کنند. گیاهان جانوران هر دنیا، از گونه‌های مشابه زمین تا موجودات بدترین کابوس‌هایتان متنوع هستند. سیستم تشکیل محیط بازی No Man’s Sky که سر و صدای زیادی به پا کرد، کار خود را به خوبی انجام می‌دهد. هیچ دو گونه‌ای مشابه یکدیگر نیستند و هر چند که با ادامه در بازی متوجه می‌شود که برخی ویژگی‌ها تکرار می‌شوند، اما من هنوز دو موجود مشابه هم مشاهده نکرده‌ام. اما تفاوت‌ها تنها به ظاهر ختم می‌شود و همه موجودات رفتار و انیمیشن‌های یکسان دارند.
بزرگ‌ترین سوالی که قبل از عرضه No Man’s Sky مطرح شد این بود که در بازی چه کاری می‌توانید انجام دهید. جواب کوتاه است؛ از معادن استخراج کنید و بسازید. اگر یکی از بازی‌های اوپن ورلد سبک سوروایوال استیم (بله، منظور ما دقیقا Minecraft است) را انجام داده باشید، حتما با این چرخه بازی آشنا خواهید بود. شما در یک سیاره جدید با یک سفینه شکسته، تعدادی بلوپرینت و یک ابزار چندکاره (که حکم سلاح هم دارد)، بازی را آغاز می‌کنید و به آرامی به شما توصیه می‌شود که به دنبال منابع باشید تا بتوانید زنده بمانید و به سفر خود ادامه بدهید. این روند، تقریبا کل بازی را شامل می‌شود. یک سیستم مدیریت آیتم‌ها با فضایی کم شما را همیشه دچار استرس خواهد کرد و غیر ممکن است که بتوانید سیاره‌ای را از منابع خالی کنید و به دنبال یک سیاره دیگر بروید. هیچ کدام از منابع مورد نیاز شما نیز سخت به دست نمی‌آیند و اما به وفور نیاز پیدا می‌کنید تا دوباره آن‌ها را جمع‌آوری کنید. در نتیجه دائما در حال جمع‌آوری هستید. حتی اگر محل ذخیره آیتم‌های خود را نیز کاملا آپگرید کنید باز هم به دفعات پیام Inventory Full را مشاهده می‌کنید که کم کم توهین آمیز می‌شود.
نکته مثبت بازی، ماجرای آن است. تکه‌های داستان بازی که بسیار خوب نوشته شده و قابل توجه است و فرم روایی بازی را تشکیل می‌دهند، در سراسر دنیای بازی پخش شده‌اند و توجه شما را می‌طلبند. تعدادی هدف مشخص در بازی وجود دارد که می‌توانید آن‌ها را دنبال کنید. اصلی‌ترین آن‌ها، رسیدن به مرکز کهکشان و دنبال کردن راه اطلس است. در واقع، این دو هدف یکی هستند و بسیار زیاد به متن‌های نامفهوم بستگی دارند که نشان از ارزش نهفته بازی دارند اما هیچ وقت به اندازه کافی به مورد توجه قرار نمی‌گیرند. البته، گیمر می‌تواند برای خود هدف تعیین کند. آپگرید کردن یک سلاح یا خریدن یک سفینه جدیدتر، هدف بهتری است.

مبارزات روی زمین، ساده‌ترین نوع یک شوتر اول شخص است. خبری از چشمی سلاح یا سیستم کاورگیری نیست و تنها می‌توانید تیراندازی کنید. و به وفور این کار را انجام خواهید داد زیرا استخراج مواد معدنی توجه پلیس فضایی ربات (یا محافظان) را جلب خواهد کرد که علاقه زیادی به افرادی که در حال استخراج پلوتونیوم هستند، ندارند. استخراج از معادن نیز شامل شلیک کردن به سنگ‌ها می‌شود پس بیشتر زمان خود را مشغول شلیک کردن به صخره‌ها، موجودات بیگانه یا پلیس‌های رباتی خواهید کرد.
برای چند ساعت اول، شاید ده ساعت، به نظر می‌رسد که No Man’s Sky، همواره تکخالی جدید در آستین خود دارد. تعاملات شما با ساکنین انسان‌گونه‌ی تمدن‌های فضایی به نظر بسیار غنی است و ظاهرا می‌توانید خودتان سرنوشت خودتان را انتخاب کنید. تنها ساکن هر ایستگاه فضایی، یا نقطه تبادل، در ازای آیتم‌ها و منابع خاص به شما اطلاعات می‌دهد و در نهایت No Man’s Sky، تبدیل به یک بازی تکراری طولانی می‌شود. پس از مدتی کوتاه، همه چیز کاملا مشخص و تکراری است و نشانه اصلی آن، همان دنیاهای ایجاد شده توسط سیستم بسیار معروف بازی است که در باطن هیچ تفاوتی با یکدیگر ندارند. زمانی که تقریبا به بازی مسلط می‌شوید، متوجه می‌شوید که هیچ چیز جدیدی در بازی باقی نمانده است. اگر سازندگان بازی از این که گیمرها از بازی سر در بیاورند، ترسی نداشتند، این مشکل نیز چندان به چشم نمی‌آمد.
سفر هوایی، یکی از ویژگی‌های مهم و حیاتی هر بازی شبیه‌ساز فضایی است. بازی‌های هم‌عصر No Man’s Sky، مانند Elite Dangerous و Star Citizen این حس را به شما القا می‌کنند که یک سفینه واقعی را کنترل می‌کنید و باید نمایشگرهای متفاوت را زیر نظر داشته باشید، سیستم‌های گوناگون را مدیریت و کنید و کنترل آن را یاد بگیرید، به گونه‌ای که ممکن است هدف خود را فراموش کنید. فواصل طویل میان مقاصد نیازمند مهارت و هوشیاری هستند. این حقیقت که کهکشان بازی Elite Dangerous کاملا یکنواخت است، زیر توجه زیادی که باید به جزئیات کنترل سفینه خود داشته باشید، گم می‌شود. دیگر مقایسه معتبر، بازی Euro Truck Simulator است. یک بازی که در باطن بسیار خسته کننده است اما گیمر را با تمرکز روی رانندگی، سرگرم می‌کند.

اما No Man’s Sky هیچ زمانی را به این جزئیات اختصاص نداده است. سفر میان سیاره‌ها به آسانی قرار دادن نوک سفینه خود (که 20 درصد نمایشگر را هم فرا می‌گیرد) به سمت هدف و حرکت به سمت آن است. نشستن به صورت خودکار انجام می‌شود و تنها کافی است یک دکمه را فشار بدهید. مبارزات فضایی و استخراج از اجسام آسمانی هم به آسانی اعمال معادل آن‌ها روی سیارات است. تنها هدف بگیرید و شلیک کنید و سیستم هدف گیری خودکار و جمع‌آوری جادویی بازی، بقیه کارها را انجام خواهد داد.
البته منظور ما این نیست که No Man’s Sky در ساده‌سازی سفر فضایی یا خارج کردن جزئیات از دست گیمر اشتباه کرده است. مشکل اینجاست که در این کار زیاده روی کرده است و هیچ هیجانی در بازی باقی نمانده است. هیجان بازی چنان کم است که سفر فضایی، علت اصلی خریداری بازی، تنها یک صفحه بارگذاری بین مکان‌هایی است که هیچ تفاوتی هم با یکدیگر ندارند. حتی قابلیت نام گذاری اکتشافات نیز خیلی زود جذابیت خود را از دست می‌دهد، زیرا بسیاری از اسم‌های استعاره‌ای جذاب، متأسفانه به دلیل فیلتر اخلاق بازی، غیر قابل استفاده هستند.

No Man’s Sky از اساس دچار مشکل است. این بازی برای این طراحی شده که هیچ پایانی برای گیم پلی آن وجود نداشته باشد، اما توانایی نگه داشتن مخاطب خود را ندارد که بسیار شرم‌آور است زیرا این بازی، پتانسیل تبدیل شدن به چیزی را که می‌خواهد، دارد. در برخی مواقع بازی بسیار زیبا است. ماهیت بازی به نظر اعتیاد آور است. یک بازی جسورانه از یک استودیو بازی سازی کوچک گخ ظاهر یک عنوان چند میلیون دلاری را دارد و طراحی زیبا و جا‌طلبی فراوانی را دارد. مشخص است که بازی با علاقه و اشتیاق فراوانی درست شده و کارگردان به شدت با استعداد آن تلاش کرده تا سبک این بازی را که مورد علاقه هم‌نسلانش در گذشته بوده، دوباره بازیابی کند. متأسفانه، نتیجه پایانی مدرک دیگری است که نشان می‌دهد، سبک بازی‌های فضایی با کهکشان‌های نامتناهی، جذابیت چندانی ندارد.
اما برای ده ساعت ابتدایی، که همه چیز بوی تازگی دارد، بازی بسیار جذاب است. تصمیمات طراحی که ممکن است شما به عنوان ایراد از آن‌ها یاد کنید، حداقل قابل درک هستند. صرف نظر از این که چقدر طول می‌کشد تا از آن‌ها خسته شوید، این بازی سرشار از ایده‌ها و لحظات عالی است. هر چند که نمی‌توان این بازی را به کسی توصیه کرد، اما نمی‌توان از آن متنفر بود. به طور میانگین، برای ده ساعت اول، بازی موفقی است.

  • دانلود نرم افزار | سافت گذر

نظرات کاربران (0 عدد)

اولین نفری باشید که در مورد این نقد نظر میدهد.

ثبت نظر

کاربر گرامی چنانچه تمایل دارید، نظر شما به نام خودتان در سایت ثبت شود، لطفاً وارد سایت شوید.
ثبت نظر