نقد و بررسی بازی DOOM از نگاه وبسایت Game Informer

نقد و بررسی بازی DOOM از نگاه وبسایت Game Informer
بعد از گذشت سالیان زیاد، جدیدترین بازی در سری Doom اینجاست تا بار دیگر طرفداران قدیمی و البته هواداران جدید را درگیر یک گیم‌پلی مهیج و جذاب کند. با نقدستان همراه باشید تا در ادامه این مطلب، به نقد و بررسی این بازی از نگاه وب‌سایت گیم‌اینفورمر نگاهی داشته باشیم.
  • جدیدترین بازی ها
گذشت 12 سال، می‌تواند تفاوت بسیار بزرگی را ایجاد کند. در فاصله‌ای که بین دو بازی Doom قرار گرفته، ژانر اول شخص در بازی‌های ویدئویی، از طریق راه‌های گوناگونی تکامل یافته است. Far Cry عرضه شد و دنیای جهان باز را در آغوش گرفت. Call of Duty عرضه شد و با ارائه یک کمپین خطی، که توسط ست‌پیس‌های خوب جلو می‌رفت، در کنار یک بخش چند‌نفره بسیار خوب و عمیق، سطح توقعات را بسیار بالا برد. بازی‌هایی همچون BioShock عرضه شدند و شیوه داستان‌سرایی در بازی‌های اول شخص را برای همیشه تغییر دادند. از سویی دیگر، بازی‌هایی همچون Team Fortress 2 عرضه شدند و با درنظر نگرفتن بخش تک‌نفره، سعی کردن تا تجربه‌ای از یک رقابت چالش‌برانگیز را ارائه کنند. اما هرچقدر که این عناوین مرزهای این سبک را به جلو هدایت کردند، شکی نیست که شوترهای مدرن امروزی، به‌هیچ‌عنوان به عنوانی شبیه نیستند که پایه‌گذار سبک اول‌شخص بود. اما همین پراکندگی در بازی‌های شوتر امروزی، دقیقا به نفع بازی Doom جدید از شرکت id Software عمل می‌کند؛ محصولی که یک بازگشت بی‌رحمانه، هیجان‌انگیز و البته پرخون از بازی است که به‌عنوان اولین محصول همه‌گیر اول‌شخص شناخته می‌شود. 

اگرچه این بازسازی – که برای مدت بسیار زیادی در دست ساخت بوده است – صفات بسیار زیادی از دو بازی اول را به‌همراه دارد، اما باز هم کاملا جدید و تازه‌نفس است. اگر به سراغ Doom می‌روید، بهتر است پناه‌گرفتن پشت دیوار، منتظرماندن برای توقف شلیک دشمن یا دنبال کردن یک مسیر خطی با کشتن دشمن‌های بی‌اندازه را فراموش کنید. بخش داستانی Doom، دقیقا چیزی است که از چنین المان‌های امروزی دوری می‌کند. برای نجات‌یافتن از مبارزات خونی بازی – که درکنار برخی از موجودات کلاسیک این سری صورت می‌گیرد – بازیکن به حرکت‌های مداوم، تغییر زاویه درهنگام پرش و درگیری رو در رو با دشمنان نیاز دارد؛ درگیری که بسیار خشن است و ضربه نهایی را به دشمنان می‌زند.

این نوع از گیم‌پلی پویا، به کنترل‌های واکنش‌گرای زیادی نیاز دارد. از این رو id Software هم تمام تلاش خود را برای ایجاد چنین کنترل‌هایی کرده است. در بازی، هیچ جای نگرانی برای خشاب‌گذاشتن در اسلحه یا زدن دکمه برای سریع دویدن وجود ندارد (شخصیت بازی به‌صورت مداوم با سرعت بالایی حرکت می‌کند). به همین دلیل، شما آزاد هستید تا بهتر روی انتخاب سلاح مناسب برای شرایط موجود تمرکز کنید، مبارزه بهتری داشته باشید و به‌راحتی از دشمنان در حال حرکت جاخالی بدهید. طراحی مراحل بازی نیز اکنون – در مقایسه با Doomهای قبلی – عمودی‌تر است تا بازیکنان بتوانند با پرش میان سکوها و ستون‌های مختلف، سطوح دید جدیدی در اختیار داشته باشند. زدن دکمه انتخاب اسلحه در بازی، برای لحظاتی روند بازی را آهسته می‌کند، اما هنگامی که جای‌گذاری اسلحه‌ها را یاد بگیرید، به‌سرعت آن‌ها را انتخاب می‌کنید. مبارزات دیوانه‌وار بازی، با تمامی شوترهای مدرن موجود در بازار تفاوت دارد و لحظات به‌یادماندنی را به وجود می‌آورد که با وجود خود، می‌توانند به میراث فرنچایز Doom ادای احترام کنند. کشتن یک دشمن برای دریافت سلامتی و مهمات، کشتن چندین نفر به‌صورت همزمان یا له‌کردن سر یک دشمن بزرگ، دلایلی هستند که شما باید Doom را بازی کنید. 

در حالی که لحظات اکشن بازی به سرعت موجود در عناوین کلاسیک سری Doom پایبند مانده است، id Software از نکات کوچک و مدرنی در طراحی بازی استفاده کرده تا تجربه بهتری از بخش داستانی بازی داشته باشید. با عبور از هر مرحله و میان مبارزات مختلف، بازیکنان به قدرت‌های جدیدی دست پیدا می‌کنند که سلامتی، مهمات و اسلحه آن‌ها را به سطح بالاتری می‌برد. پیدا کردن برخی از پهبادهای مخشص در بازی (ربات‌هایی که پرواز می‌کنند) به شما اجازه می‌دهد تا از بین اسلحه‌های مختلف، یکی را انتخاب کنید و بر روی آن شخصی‌سازی‌های دلخواهی را انجام بدهید. مثلا می‌توانید به اسلحه‌ای که در دست دارید، یک نارنجک‌انداز اضافه کنید. نباید فراموش کرد که اسلحه‌های اولیه در بازی، به اندازه کافی قدرت زیادی دارند – اگرچه هیچ‌وقت از نابود کردن دشمنان با استفاده از سوپر شات‌گان خسته نمی‌شوم! – اما زیاد بودن گوناگونی در بازی، باعث تشویق شما برای آزمایش آیتم‌های گوناگون می‌شود. 

یکی از بهترین بخش‌های بازی، کسب امتیاز بیشتر برای استفاده از امکانات جدیدتر است. چنین کاری معمولا با ماموریت‌های کوچکی انجام می‌شود که در بین مراحل به شما داده می‌شوند. با انجام این ماموریت‌ها در بین مبارزه و روند داستانی اصلی، امتیازاتی دریافت می‌کنید که می‌توانند در بخش‌های مختلفی خرج شوند. این نوع از چالش‌ها معمولا به کشتن تعداد خاصی از دشمن‌ها، با استفاده از یک اسلحه مشخص و محدوده زمانی انتخاب‌شده ختم می‌شوند. به اتمام رساندن این ماموریت‌های کوچک، به شما امکان دریافت امکانات و قابلیت‌های جدید را می‌دهد. یکی از بخش‌های موردعلاقه مند، امکان پیشرفت در بخش حرکات شخصیت اصلی بود؛ موضوعی که به من اجازه می‌داد تا ضربه‌های نهایی را سریع‌تر از گذشته بزنم و سریع‌تر حرکت کنم. 

بخش داستانی بازی، بین دو محیط سیاره مریخ و جهنم تقسیم می‌شود؛ دو نقطه‌ای که محیط‌های مبارزه‌ با طراحی بسیار عالی را به شما تحویل می‌دهند. وقتی که id Software آخرین هیولای کلاسیک در سری Doom را وارد بازی می‌کند، گیم‌پلی به یک مسیر مستقیم و البته قابل پیش‌بینی از هجوم موج عظیمی از دشمنان تبدیل می‌شود. درواقع موضوع این است که بعد از مشاهده آخرین چالش بازی – آخرین نوع از دشمنان – تنها چالش شما مواجه‌شدن با موج بسیار بزرگی از دشمنان است. مبارزات بازی، بعد از پیگیری روند ذکرشده، هنوز هم خونین و البته چالش‌برانگیز هستند، اما Doom هنوز هم می‌توانست با استفاده از چند المان وحشیانه دیگر، تجربه ما را تا انتهای بازی تازه نگه‌دارد. البته در طول روند گیم‌پلی، بازی چندین غول (باس فایت) را به ترکیب خود اضافه می‌کند. باس‌فایت‌های بازی، چالش‌های سخت‌تری را ارائه می‌کنند، اما حضور آن‌ها تنها برای به‌ اتمام رساندن مبارزه کلی است. 

درواقع باید بخش داستانی بازی را به‌عنوان ستاره اصلی میان بخش‌های مختلف دانست. بخش چند‌نفره بازی، تلاش می‌کند تا با یک رقابت سریع و البته بسیار چالش‌برانگیز، کاربر را همچون بازی‌هایی مثل Ouake یا Unreal درگیر کند؛ موضوعی که از طریق سرعت بالای مبارزات انجام می‌شود. مدهای مختلف در بخش چندنفره، در کنار دیگر المان‌های موجود در این قسمت، می‌توانند تمامی موارد موردنیاز در یک بازی چندنفره خوب را تیک بزنند، اما برخلاف بخش داستانی بازی، باید بخش چندنفره آن را یک تجربه صرفا معمولی و عمومی دانست. 

آخرین ابزار Doom برای درگیر کردن بازیکنان، SnapMap نام دارد؛ یک ابزار بسیار ساده برای تمامی کاربران، که به شما اجازه می‌دهد چالش‌هایی در بخش تک‌نفره، بخش‌ Co-Op یا بخش چندنفره ایجاد کنید. بخش آموزشی این قسمت بسیار خوب شما را هدایت می‌کنند، اما بخش‌های از پیش‌ساخته‌شده‌ بازی در این بخش، می‌توانند خلافیت و آزادی‌عمل بازیکن را محدود کنند. به‌جای ساخت محیط‌های مختلف از ابتدایی‌ترین حالت، شما مجبور هستید تا با استفاده از قالب‌های آماده، تغییراتی را در محیط ایجاد کنید. SnapMap می‌تواند به خلق گیم‌پلی جالب منجر شود، اما محدودیت‌های آن می‌تواند از ایجاد مادهای اساسی و بزرگ جلوگیری کند. 

Doom، که قالبا با تکیه‌کردن روی بخش داستانی موفق خود پیش می‌رود، یک بازگشت موفق و البته خوب به فرنچایزی است که روزی به سبک اول‌شخص شکل داد. این بازی، با استفاده از المان‌های سنتی خود و همچنین به‌کار گیری برخی المان‌های مدرن و امروزی، باعث می‌شود تا id Software باردیگر این موضوع را کشف کند که چه چیزی باعث شد تا این بازی، که در آن هزاران هیولا را می‌کشیم، به یکی از تجربه‌های موجود تبدیل شود. شاید بخش چندنفره و البته ابزار SnapMap نتوانند به اندازه بخش داستانی قوی باشند، اما طرفداران شوترهای اول‌شخص نباید این تجربه خونین را در جهنم Doom از دست بدهند. 




منبع: Game Informer
  • دانلود نرم افزار | سافت گذر

نظرات کاربران (0 عدد)

اولین نفری باشید که در مورد این نقد نظر میدهد.

ثبت نظر

کاربر گرامی چنانچه تمایل دارید، نظر شما به نام خودتان در سایت ثبت شود، لطفاً وارد سایت شوید.
ثبت نظر