نقد و بررسی بازی Need For Speed‌ از نگاه PC Gamer

نقد و بررسی بازی Need For Speed‌ از نگاه PC Gamer
قسمت جدید بازی Need for Speed نه تنها هیچ ایده جدیدی ندارد، بلکه همان عناصر بازی‌های قبلی را نیز چنان ساده و عامیانه اجرا کرده که هیچ نتیجه‌ای از غیر از خسته شدن گیمر به جا نمی‌گذارد و حتی کنترل خوب خودرو نیز نمی‌تواند حتی برای مدت اندکی شما را سرگرم کند.
  • جدیدترین بازی ها
این یک کابوس است! شما در لس آنجلس زندانی شده‌اید، خورشید هیچ وقت طلوع نمی‌کند، در ماشین خود زندگی می‌کنید و همه آدم‌هایی که می‌بینید فقط در مورد تکنیک‌های رانندگی سخن می‌گویند. وقتی هم رو در رو با شما صحبت نمی‌کنند، با شما تماس می‌گیرند. این جهنم است! این زمینه اولین نسخه مخصوص نسل هشتم Need for Speed است که نوامبر گذشته برای کنسول‌ها منتشر شد. پس از واکنش‌های نه چندان خوشایند، Ghost Games، سازنده این بازی، نسخه بهبود یافته‌ای از آن را برای کامپیوترهای شخصی پورت کرده است.

دنده دستی، پشتیبانی بیشتر از کنترلر مخصوص رانندگی، فریم‌ریت قابل تغییر، رزولوشن 4K، و ماشین‌ها و گزینه‌های جدید برای تیونینگ آن‌ها به این نسخه اضافه شده‌اند. داستان بازی بسیار غنی است. شما نقش یک دوربین بی صدا را بازی می‌کند که شبانه با افرادی مسابقه می‌دهد که ظاهرا اهمیتی به صحبت نکردن شما نمی‌دهند و کاری که باید بکنید این است که از این رستوران به آن کافه بروید. تمام رفقای شما افرادی خوش قیافه هستند که در میان پرده‌های اکشن زنده به زبان سلیس خیابانی سخن می‌گویند. قهرمان شما، این دوربین شناور، به نحوی قادر است که یک اتومبیل را براند و به دلیل این که تیم شما می‌داند که احساساتی مانند عشق و لذت در شما وجود ندارد، برای به دست آورد احترام خیابانی با شما مسابقه می‌دهند. برد بیشتر، برابر با احترام بیشتر و در نتیجه ماشین‌های بیشتر است. (اگر تا الان متوجه نشدید، داستان بازی با زبانی طعنه آمیز تعریف شده است!)

کنترل ماشین راضی کننده است. تایرها به خوبی به جاده می‌چسبند وسنگینی موتورها به گونه‌ای است که انگار بنده ماشین در حال فرو رفتن به فنربندی است و تیون کردن ماشین، بسته به این که برای مسابقه یا دریفت باشد، بسیار متفاوتند. مشکل اصلی بازی، ونچورا بی است. در شهر پر جزئیاتی مانند لس آنجلس، گاهی اوقات شما تمام یک مسابقه را بدون یک بار ترمز گرفتن تمام می‌کنید و به زحمت لازم می‌شود تا بپیچید. هر چند که Ghost Games مدعی شده که هوش مصنوعی بازی را بهبود بخشیده است، اما این احساس به شما القا می‌شود که با سرعتی رانندگی می‌کنید که از پیش برای شما انتخاب شده است. در ابتدا شما به راحتی از رقبای خود پیشی می‌گیرید اما گاهی اوقات ناگهان از اول به آخر می‌روید زیرا انگار ماشین‌های دیگر روی پوست موز سر می‌خورند. دره‌های بادگیر و اسکله‌های کوچک مکان‌های مناسبی برای دریفت هستند. برای دریفت زدن باید ماشین خود را از اول تنظیم کنید. دریفت زدن بدون حفظ تعادل میان سرعت و سر خوردن میسر نیست. دریفت زدن معمولی نیازمند یک سرعت بالاست اما رسیدن به این سرعت خیلی طول می‌کشد و وقتی به آن سرعت می‌رسید، با دریفت زدن خیلی زود از بین می‌رود. حفظ مومنتوم در این حالت مهارت زیاد می‌طلبد.

مسابقات زیادی در بازی وجود دارد که وارد شدن به آن‌ها نیازمند تماس با دوستان بدردنخورتان است که در میانه مسابقه دائما با شما تماس می‌گیرند. رابین دائما شما را به دریفت دعوت می‌کند، اسپیدی از شما میخواهد تا با او مسابقات سرعت بدهید، امی به دنبال مسابقات زمانی است و رهبر همه، مانو، که موهای مسخره‌ای هم دارد، همه مسابقات را انجام می‌دهد. تمام این‌ها قبلا در بازی Most Wanted در سال 2012 دیده شده بود. حتی تیون و تزئین ماشین نیز مشابه تمام بازی‌های ماشین سواری است که قبلا دیده‌اید. نقاشی کردن بدنه و رینگ‌ها و تنظیم فنربندی وقت تلف کردن است.

بارقه‌ی امیدی در تعقیب و گریزهای دزد و پلیسی بازی دیده می‌شود اما نیروی پلیس لس آنجلس بسیار بد ساخته شده است. شما یا می‌توانید به دستور آن‌ها توقف کرده و جریمه بپردازید یا این که از دست آن‌ها فرار کنید، و صادقانه بگویم، دلیلی ندارد که به عنوان یک راننده زیرزمینی برای پلیس توقف کنید. اگر آن‌ها شما را بگیرند، مقدار زیادی پول از دست می‌دهید که خیلی آزار دهنده است. از تصادفات دیدنی هم خبری نیست و باید این تعقیب و گریزها را قبل از رفتن به مسابقه بعدی تحمل کنید. آن‌ها حتی مسابقات را نیز مختل می‌کنند که بسیار آزاردهنده است. این یک بازی مسابقه‌ای است که شما را به خاطر مسابقه دادن مجازات می‌کند.

فعالیت‌های جانبی بسیار کم هستند. شما یا می‌توانید به نقاط مشخص شده‌ای بروید و دونات بزنید و با امتیازی محل را ترک کنید یا می‌توانید قطعات جدید را در شهر پیدا کنید و به مکان‌های دیدنی بروید و گاهی هم از ماشین خود عکس بگیرید. حداقل از دید یک راننده پرسرعت، این فعالیت‌ها، استفاده ضعیفی از یک محیط زیبا و چشمگیر است.

متأسفانه شهر درون بازی به اندازه کافی خاطره انگیز نیست. البته مکان‌هایی مانند رصدخانه گریفیث و تپه‌های هالیوود وجود دارند اما این بازی بیشتر شبیه یک ادای دین به لس آنجلس، پس از اتمام پارتی‌های شبانه و قبل از جمع کردن آشغال‌ها است. یک لیست موسیقی مدرن نیز در بازی وجود دارد که به القای فضای شهری بازی کمک می‌کند و در نسخه کامپیوتر نیز چند آهنگ جدید به آن‌ها اضافه شده است. در حالی که ونچورا بی برای عکس‌برداری مناسب است اما طبیعت مسابقه‌ای بازی به این معنی است که به شکل عجیبی خالی است و مانند یک محیط بی‌جان به نظر می‌رسد.

Need For Speed بیشتر مانند یک تمرین برای یک بازی مسابقه‌ای عمیق‌تر و پیچیده‌تر است یا در بهترین حالت، برای گذران وقت هنگام دانلود یک بازی دیگر مناسب است. این بازی نه تنها خسته کننده است، بلکه آن چنان خالی از ایده است که نشان می‌دهد که این مجموعه چقدر از نظر خلاقیت به بن‌بست خورده است. چراغ‌های خطر برای Need For Speed روشن شده‌اند.

منبع: PC Gamer
  • دانلود نرم افزار | سافت گذر

نظرات کاربران (0 عدد)

اولین نفری باشید که در مورد این نقد نظر میدهد.

ثبت نظر

کاربر گرامی چنانچه تمایل دارید، نظر شما به نام خودتان در سایت ثبت شود، لطفاً وارد سایت شوید.
ثبت نظر