نقد و بررسی بازی Pokemon Go از نگاه وبسایت IGN

نقد و بررسی بازی Pokemon Go از نگاه وبسایت IGN
بازی پوکمون گو یک پدیده عظیم در دنیای تکنولوژی، بازی‌های ویدیویی و روابط اجتماعی است! تا کنون موردهای مشابه پوکمون گو که گیمرها را به این شدت درگیر کرده باشد، بسیار کم مشاهده است و اذعان می‌کنیم که پوکمون گو بسیار سرگرم‌کننده است. اما اگر نیانتیک فکری به حال مشکلات آن نکند، این بازی به زودی محبوبیت خود را از دست خواهد داد.
  • جدیدترین بازی ها
پوکمون گو (Pokemon Go)، به زبان ساده، یک ایده هوشمندانه است: راه رفتن در مکان‌های واقعی به نام پوکستاپ (Pokestops) که روی نقشه‌ای در گوشی شما مشخص شده‌اند، گرفتن آیتم و جمع‌آوری پوکمون‌ها برای گرفتن XP. شما می‌توانید از این پوکمون‌ها برای تصاحب مکان‌های واقعی به نام باشگاه‌های ورزشی استفاده کنید. این بازی تمام جنبه‌های تبدیل شدن به یک بازی خوب گنج یابی برای گوشی‌های هوشمند را دارد، هرچند که از نظر فنی (و مخصوصا سرورهایش) روی iOS و اندروید بسیار ضعیف است. اما هدف اصلی بازی رایگان Pokemon GO این است که از خانه بیرون بروید، تعداد بسیار زیادی آدم دیگر را ببینید که در واقعیت افزوده‌ای مانند شما فرو رفته‌اند و به رویای پوکمونی خود رنگ واقعیت ببخشید.

حتما باید این بازی را تجربه کنید تا آن را درک کنید؛ بدون جنبه اجتماعی‌اش، Pokemon Go یک بازی نقش‌آفرینی بسیار سبک با مراحل فوق‌العاده تکراری است. موفقیت یا شکست پوکمون گو به این تجربه بستگی دارد و در حال حاضر روی خط باریکی میان این دو حرکت می‌کند، همزمان هم سرگرم‌کننده و بی‌نظیر است و هم نامنسجم و ناقص (شماره نسخه بازی در اپ استورهای اپل و اندروید، 0.29 است). از نظر گیم پلی بازی جالب نیست اما از نظر اجتماعی به دلیل چند تصمیم هوشمندانه در طراحی آن بسیار جذاب است. به دلیل این که دیگران از روی یک پل پایین می‌برند، لازم نیست شما هم این کار را بکنید، اما این دلیل خوبی برای بازی کردن پوکمون گو است.

حداقل در کوتاه مدت پوکمون گو، با میلیون‌ها گیمر، خود را به عنوان یک پدیده مطرح کرده است. من هفته گذشته در یک مهمانی در سن فرانسیسکو بودم و اکثر افراد حاضر در حیاط پشتی با گوشی خود به دنبال پوکمون بودند و سپس، وقتی کسی فریاد زد که یک پوکمون درون یخچال پیدا کرده، همگی به داخل برگشتند، سپس همگی برای یک پوکمون دیگر بیرون رفتند و چند خیابان را برای تصاحب یک باشگاه ورزشی راه رفتند، اما آن را به کسی که نتوانستند ببینید و پیدا کنند، باختند و در همین مدت، بازی بارها کراش کرده بود. این اتفاق، مسخره، آزاردهنده و سرگرم کننده بود.

منطقه سن فرانسیسکو برای پوکمون گو عالی است! اگر شما در منطقه دورافتاده‌ با تعداد کمی محل دیدنی باشید، مقدار راه رفتن شما هم بیشتر می‌شود. اما در سن فرانسیسکو، پوکستاپ به وفور یافت می‌شود و عمدتا هم شلوغ هستند. همچنین با این بازی و رفتن به پوکستاپ‌ها، اطلاعات زیادی درباره محل زندگی خودم و مکان‌های دیدنی آن کسب کردم، که یکی از مثبت‌ترین نکات این بازی، همین است. البته در محیطی که من زندگی می‌کنم این چنین است. طراحی پوکمون گو، سیستم نقش‌آفرینی سبک آن، جنبه گنج یابی و حس نوستالژی که تنها یک فرانچایز قدیمی دارای آن است، منجر به تجربه‌ای شده که نیانتیک (Niantic)، سازنده بازی می‌خواسته است.
من به خاطر رویای آموزش پوکمون به سمت این بازی کشیده شدم، اما حتی ضعف بازی به دلیل سادگی و باگ‌های متعدد، مرا ناامید کرد، باز هم هر روز بیرون رفته، مکان‌های جدید را جستجو کرده و با افراد دیگر به دنبال پوکمون‌ها باشم. تمام دوستان من مشغول این بازی هستند، هر کسی که از کنار من رد می‌شود در حال بازی کردن آن است، انگار که تمام دنیا مشغول بازی کردن پوکمون گو هستند.

اما پوکمون گو، ساختمانی متزلزل است که روی یک فونداسیونی ناپایدار از نوستالژی ساخته شده است. در اکثر مواقع، پوکمون گو یک نقش‌آفرینی ساده است اما هیچ چیز قابل توجهی در آن یافت نمی‌شود. شما به عنوان مربی یک سطح یا لول دارید و پوکمون‌هایی که می‌گیرید امتیاز مبارزه (CP) دارند که به لول شما ارتباط دارد، اما این رابطه به درستی توضیح داده نمی‌شود و در نتیجه شما را گیج می‌کند. شما خودتان متوجه خواهید شد که سقف امتیاز مبارزه به لول شما بستگی دارد، که مانند دیگر بازی‌های پوکمون است اما به خوبی و ظرافت آن‌ها نیست و حتی پوکمون بازان حرفه‌ای نیز به مشکل برخورد خواهند کرد. خوشبختانه، مبارزات بر خلاف بازی‌های قدیمی پوکمون، عمق چندانی ندارند، پس این مسئله زیاد مهم نیست.

نبرد برای کنترل باشگاه‌های ورزشی به سادگی زدن روی صفحه است و تنها به امتیاز مبارزه بستگی دارد. حتی تیپ پوکمون‌ها نیز به زحمت تأثیری در این نبردها دارد و اگر هیولای شما قوی‌تر است، قطعا برنده خواهید شد. این بخش از بازی خسته‌کننده است و مانند سیستم مبارزات، توضیحی درباره آن داده نمی‌شود (در بازی می‌توانید جاخالی هم بدهید که البته تأثیر چندانی ندارد). نه تنها سیستم مبارزه بازی اشتباه است و باید از سیستم نوبتی و تاکتیکی به جای آن استفاده میشد، بلکه این سیستم بعد از چند مبارزه خسته‌کننده و آزاردهنده می‌شود.
علاوه بر این‌ها، این بازی پر از باگ است و به خوبی اجرا نمی‌شود، آپدیت‌ها هم کمک چندانی نمی‌کنند و شما سرخورده خواهید شد. من بارها پوکمون‌های تقریبا کمیاب را به خاطر کراش کردن بازی از دست دادم (البته گاهی اوقات این پوکمون‌ها بعد از ریستارت بازی در اختیار من قرار می‌گرفتند).

البته بزرگ‌ترین ضعف پوکمون گو، ویژگی‌هایی است که ندارد. در بازی تبادل وجود ندارد، مبارزات نفر به نفر وجود ندارد (شما تنها می‌توانید با پوکمون‌هایی که وظیفه دفاع از باشگاه‌ها را دارند بجنگید) و خبری هم از لیست دوستان یا جدول امتیازات یا هر ویژگی اجتماعی دیگری غیر از انتخاب یکی از سه دسته بازی، وجود ندارد. گفته می‌شود برخی از این ویژگی‌ها در دست کار هستند اما در حال حاضر جالب‌ترین ویژگی پوکمون گو، گیم‌پلی آن نیست، بلکه طراحی تشویق‌کننده آن برای ارتباط شخصی با دیگر گیمر‌ها در دنیای واقعتی که باعث گردهمایی افرادی که همدیگر را نمی‌شناسند، برای یک هدف مشترک می‌شود. جمع آوری پوکمون‌ها برای مدتی سرگرم کننده است، اما بدون ویژگی‌های بیشتر، بازی پوچ به نظر می‌رسد.

در کنار تهی بودن بازی، چند عامل وجود دارند که پوکمون گو را سر پا نگه داشته‌اند. برای قدرت‌بخشیدن یا تکامل پوکمون‌هایی که می‌گیرید، باید نمونه مشابه آن‌ها را هم بگیرید. منتقل کردن پوکمون‌های ضعیف‌تر به شما شیرینی یا کندی (Candy) می‌دهد که به پوکمون‌ها قدرت می‌دهد.
در بازی همچنین آیتم‌هایی وجود دارند که روی محدوده‌ای از زمین اثر دارند و همه گیمرها برای مدت محدودی می‌توانند از آن‌ها استفاده کنند. این آیتم‌ها که دام (Lure) نامیده می‌شوند، توسط گیمرها در پوکستاپ‌ها گذاشته می‌شوند و تعداد پوکمون‌های منطقه را زیاد می‌کنند. ویژگی جالب «دام» این است که علاوه بر پوکمون‌ها، آدم‌ها را هم به خود جلب می‌کند. در یک برهه، من ماشین را متوقف کردم زیرا دوستم به من اطلاع داد که یک دام در این منطقه فعال شده و ما نیز به جمع افرادی پیوستیم که به دنبال آن دام رفته بودند. شکار پوکمون بیشتر نیازمند دام است و همین ویژگی، پوکمون را فعال نگه داشته است. این یکی از هوشمندانه‌ترین تصمیمات طراحی بازی است.

انگیزه شکار تمام پوکمون‌ها بارها باعث شده تا من از مسیر اصلی خودم منحرف شوم (روز گذشته را تمام دور یک بیمارستان چرخیدم) تا پوکمون بیشتری بگیرم. هر چند که مبارزات خسته کننده‌اند، اما اغلب به دنبال پوکمون‌های قوی‌تر بودم تا برایم باشگاه تصاحب کنند. عاملی به شدت رضایت بخش در نگه داشتن مکانی که دیگر گیمرها به دنبالش هستند وجود دارد که باعث میشد تا برای تصاحب آن‌ها باز هم به سمت بازی کشیده شوم، حتی اگر مبارزات بسیار خسته کننده باشند. البته تصاحب باشگاه‌ها به شما ارز درون بازی نیز می‌دهد و متوجه شدم که برای ریزمبادلات احتیاجی به مصرف پول واقعی نیست. من تاکنون هیچ پولی خرج بازی نکرده‌ام زیرا می‌توانم سکه‌های درون بازی رو خودم پیدا کنم و تا کنون نیز احساس نکردم که برای موفق بودن در بازی احتیاجی به مصرف پول واقعی دارم.

تمام این موارد که پیچیده هم نیستند، شما را تشویق به گشتن می‌کنند که باعث شده همگان به بازی روی آورده و با یکدیگر برخورد داشته باشند. همین عامل استفاده از دنیای واقعی است که پوکمون گو را یک بازی ویژه کرده است. اما گیمرها تا کی بازی را ادامه خواهند داد؟
در حال حاضر، پوکمون گو یک تجربه شگفت‌انگیز اجتماعی است که نباید آن را از دست بدهید، انگار که پوکمون‌ها واقعی هستند و همه به دنبال آن‌ها می‌گردند، اما جنبه نقش‌آفرینی و مبارزات آن، عمق کافی برای پیش بردن بازی در طولانی مدت را ندارند. هنگامی که تنوع پیدا کردن پوکمون‌ها قدیمی شود، اگر عدم عمق گیم پلی بازی برطرف نشود، پوکمون گو به پایان کار خود می‌رسد. پوکمون گو به ویژگی‌های بیشتری برای استفاده از تعاملات واقعی نیاز دارد. عواملی چون تبادل پوکمون‌ها و جدول امتیازات، که البته نیانتیک قول داده به زودی به بازی اضافه خواهند، می‌توانند بازی را زنده نگه دارند. اما حتی اگر پوکمون گو عمر کوتاهی داشته باشد، باز هم تجربه آن بسیار هیجان انگیز است.

منبع: IGN
  • دانلود نرم افزار | سافت گذر

نظرات کاربران (1 عدد)

ثبت پاسخ مهمان پنج شنبه 31 تیر 1395
چرا میگه گوشی شما ساپورت نمیکنه باید چی کار کنم گوشی من huawei g 6 است

ثبت نظر

کاربر گرامی چنانچه تمایل دارید، نظر شما به نام خودتان در سایت ثبت شود، لطفاً وارد سایت شوید.
ثبت نظر