نقد و بررسی بازی Pokemon Go از نگاه وبسایت Venturebeat

نقد و بررسی بازی Pokemon Go از نگاه وبسایت Venturebeat
بازی Pokemon Go، قدمی در روند تکامل فرانچایز پوکمون است. مجموعه‌ای با عمر بیش از 20 سال که البته در کشور ما اصلا شناخته شده نیست، اما طرفدارا بی‌شماری در سراسر دنیا دارند که بدون توجه به باگ‌های این بازی و مصرف باتری زیاد آن، تمام وقت خود را صرف شکار هیولاهای پوکمون و مبارزات می‌کنند.
  • جدیدترین بازی ها

شایسته است که بزرگ‌ترین پرش تکاملی فرانچایز پوکمون (Pokemon) در تاریخ 20 ساله‌اش، یک بازی برای گوشی‌های هوشمند است؛ پلتفرمی که تداعی کننده گیم بوی است، کنسولی که پوکمون کار خود را با آن آغاز کرد. با پوکمون گو (Pokemon Go) شما به بیرون می‌روید، با دوستانتان پوکمون می‌گیرید، برای باشگاه‌ها می‌جنگید و در راه دوستان جدیدی پیدا می‌کنید.

Go2

به لطف بازی آنلاین مولتی‌پلیر مکانی Ingress، ساخته‌ی استودیو نیانتیک (Niantic)، که بازی پوکمون گو را نیز ساخته، بخش اعظمی از زیرساختار واقعیت افزوده این بازی آماده بود. هر بازی شامل رسیدن به نقاط نشانه گذاری شده و برخوردهای منطقه‌ای هستند، با این تفاوت که در پوکمون به جای دو تیم، سه تیم حضور دارند، مکان‌های برخورد، باشگاه‌های ورزشی هستند و مکان‌های دیدنی شهرتان، پوکستاب (Pokestop) خطاب می‌شوند.


اگر شما در یک منطقه پرجمعیت زندگی می‌کنید، مشکلی در پرورش پوکمون نخواهید داشت زیرا به راحتی می‌توانید آن‌ها را پیدا کنید. فرایند گرفتن این موجودات به راحتی کشیدن انگشتتان روی نمایشگر است. شما با کشیدن انگشتتان روی نمایشگر، از پایین به بالا (با کمی مهارت برای فواصل خاص) یک پرتاب را شبیه سازی می‌کنید و پوکمون را می‌گیرید. به لطف تنوع رفتاری این هیولاها، شما نمی‌توانید با یک پرتاب بی‌دقت و سرسری آن‌ها را شکار کنید. باید وضعیت پوکمون را که ممکن است پرنده باشد، بجهد یا توپ‌های شما را دفع کند، در نظر بگیرید.


این هیولاهای با محیط زیست خود همخوانی نسبی دارند. چندان غیر طبیعی نیست که یک هیولای گلدین (Goldeen) آبزی را در مرکز شهر پیدا کنید اما آن‌ها غالبا در کنار آب یافت می‌شوند. تنها با ترک محیط آشنای خود می‌توانید با گستره وسیعی از هیولاهای متفاوت روبرو شوید. این ویژگی و تعداد زیاد باشگاه‌های ورزشی در شهرها، به ضرر افرادی است که در حاشیه شهرها و مناطق روستایی زندگی می‌کنند و آن‌ها دسترسی محدودی به پوکمون‌های کمیاب خواهند داشت.

عمق پوکمون گو، مخصوصا برای تازه‌کاران، در تنوع هیولاهای آن است. احتمال این که دو هیولای مشابه را بگیرید، تقریبا صفر است که باعث می‌شود تا شکار هیولاهای مشابه هم یک مزیت تاکتیکی باشد. همچنین، محدودیت 250 پوکمون برای هر فرد، باعث می‌شود تا تصمیم بگیرید کدام را نگه دارید و کدام را بازیافت کنید.


مانند بازی‌های کارتی، مبارزه در باشگاه‌های ورزشی، رویارویی مشخصات است و باید امیدوار باشید که مجموع توانایی‌های پوکمون شما از حریف بیشتر باشد. جان، وزن، قد، حرکات و نوع، فاکتورهای مهم در یک مبارزه باشگاهی هستند. اما حیاتی‌ترین متغیر پوکمون، امتیاز مبارزه یا CP است که با استفاده از شیرینی (Candy) و خاک ستاره‌ای (Stardust)، دو ارز بازی که با گرفتن پوکمون‌ها به دست می‌آیند، آپگرید می‌شود. برنامه ریزی برای یک مبارزه باشگاهی، انتخاب یک تیم و چینش آن‌ها به شما حس خوب یک مربی بودن را القا می‌کند. پوکمون گو به روند استراتژیک این فرانچایز وفادار مانده و حتی از قوانین رایج بازی‌های مبارزه‌ای نوبتی پیروی نمی‌کند.


در مبارزات هم عمق بیشتری وجود دارد و به صورت همزمان هستند. هنگام حمله (ضربه روی نمایشگر) و جاخالی دادن (کشیدن روی نمایشگر)، زمان‌بندی دقیقی لازم است. مشخصات هیولای شما نیز تأثیر حملات و ظرفیت آسیب‌پذیری را مشخص می‌کنند. امری که این دوئل‌ها را پیچیده‌تر می‌کند، قابلیت حمله چند جانبه به یک تیم با استفاده از مبارزات هم زمان است. فرصت شرکت و بردن در یک گروه، کار را برای تازه واردان ساده‌تر می‌کند، به این دلیل که سرنوشت یک باشگاه با یک مبارزه مشخص نمی‌شود و به مجموعه‌ای نبردها نیاز است تا صاحب باشگاه تضعیف شود.


این واقعیت که نبردهای باشگاهی به صورت تیمی قابل انجام هستند بسیار مفید است، زیرا پوکمون گو راهنمایی بسیار کمی برای پیروزی در این دوئل‌های مجازی ارائه می‌دهد. جزئیات و زمان‌بندی حملات و جاخالی دادن‌ها تنها با تجربه و به اشتراک گذاری این تجربیات با دیگر گیمرها به دست می‌آید. شما در بازی، حرکاتی مانند چرخاندن توپتان برای یک پرتاب ویژه را یاد نمی‌گیرید. این وضعیت شاید ایده‌آل نباشد اما باعث می‌شود تا با دیگر گیمرها تعامل داشته باشید تا گیم‌پلی بازی را متوجه شوید. عواملی چون به اشتراک گذاری نکات، شکار گروهی و آشنایی از طریق مبارزات گروهی، نقاط قوت اجتماعی پوکمون گو هستند که به طرفداران کمک می‌کنند تا عدم حضور یک عنصر حیاتی بازی را نادیده بگیرند و آن هم معاملات است. البته نوعی از معامله برای بازی در نظر گرفته شده است اما عدم حضور این ویژگی در ابتدای عرضه بازی ناامید کننده است.


یکی از مهم‌ترین نقاط مثبت طراحی پوکمون گو این است که بخش اجتماعی آن محدود به مبارزات تیمی نیست. جمع‌آوری پوکمون‌های می‌تواند یک تلاش تیمی باشد چون هیچ پوکمونی در انحصار اولین فردی که آن را گرفته، نیست. به محض این که یک هیولای چارماندر (Charmander) 60 کیلویی با امتیاز مبارزه 260 در یک فروشگاه در تقاطعی در سن فرانسیسکو مشاهده می‌شود، هر گیمری شانس مساوی برای تصاحب آن دارد. این تجربه با استفاده از آیتم‌های برای کشاندن پوکمون‌ها به یک مکان، غنی‌تر می‌شود. پوکمون بیشتر به معنای افراد بیشتر و دوستی‌های جدید است.

Flying Pokemon can be harder to catch. Aim those PokeBalls carefully!

به غیر از طراحی نقشه بی رنگ و لعاب گزینه‌های کم طراحی کاراکتر، دنیایی زنده از آیکن‌های انیمیشنی برای باشگاه‌ها و پوکستاپ‌ها وجود دارد. نیانتیک با هوشیاری توجه خود را روی پوکمون‌ها و مخصوصا سکانس‌های دراماتیک و پر زرق و برق تکاملشان گذاشته است. در هنگام شکار، آن‌ها با جاخالی و دفاع نسبت به پرتاب توپ شما واکنش نشان می‌دهند و حتی در هنگام مبارزات زنده‌تر می‌نمایند. همچنین عجیب نیست که با باشگاهی روبرو شوید که درگیر یک نبرد است و با انیمیشن‌های کارتون وار نشان داده می‌شود. وقتی که شما به یک مبارزه ملحق می‌شوید، دیدن پوکمون دوستتان در سمت دیگر میدان مبارزه، به شما حس یک مبارزه تیمی واقعی را القا می‌کند.


هنوز زود است که بگوییم، پوکمون گو تأثیر مهم و مثبتی روی سلامت قلب کاربرانش داشته است، اما نیانتیک به خوبی عناصر مهم فرانچایز را برای تناسب با دنیای واقعی، دوباره سازی کرده است. مانند سری اصلی، باروری تخم در پوکمون گو به راه رفتن، دویدن یا رکاب زدن فواصل مشخصی که ممکن است 2 تا 10 کیلومتر باشند، بستگی دارد. این پروسه پرورش کامل نیست. شما می‌توانید سوار ماشین خود شده و به آرامی حرکت کنید و از آن‌جایی که بازی حرکات شما را با جی‌پی‌اس کنترل می‌کند، دویدن روی تریدمیل هیچ کمکی به شما نمی‌کند.


نقاط قوت پوکمون گو نمی‌توانند روی باگ‌های متعدد آن مانند مشکلات امنیتی و سرور و مربی‌های نامرئی سرپوش بگذارند. در هنگام شکار هیولاها، برقراری دوباره ارتباط جی‌پی‌اس یا حتی اسکرین‌شات گرفتن، بازی ممکن است کراش کند. یکی از مشکلات بسیار آزاردهنده بازی، باگی است که حریف شما را نامرئی می‌کند که مخصوصا هنگامی که بهترین پوکمون خود را استفاده کرده‌اید، بسیار ناعادلانه است. این مشکلات به اندازه کافی دیده می‌شوند که باعث سرخوردگی گیمر شوند اما باعث نمی‌شوند که گیمر از ادامه بازی منصرف شود.


پس از تمام این مشکلات، به مصرف باتری زیاد پوکمون گو می‌رسیم. حتی اگر دوربین واقعیت افزوده را خاموش کنید و گوشی را روی حالت ذخیره باتری قرار دهید، باز هم این بازی می‌تواند باتری یک گوشی سامسونگ گلکسی S6 را زیر دو ساعت تمام کند. اگر که پاوربانک ندارید، حتما یکی تهیه کنید.

حالا که صحبت از خرج کردن پول شده است، فروشگاه درون بازی مجموعه‌ای از آیتم‌های اختیاری را ارائه می‌کند که البته ممکن است تنها برای گیمرهای بسیار جاه طلب باارزش باشند. بسیاری از این تجهیزات از درون خود بازی، با لول آپ شدن و بررسی مکان‌های مهم به دست می‌آیند. بنا به سنت کلاسیک بازی‌های رایگان، بسیاری از آیتم‌های فروشگاه، خیلی کم روند شکار پوکمون را سرعت می‌بخشند و فرقی نمی‌کند که مشغول استفاده از طعمه برای جذب پوکمون‌ها باشید یا یک تخم مرغ شانسی را برای جایزه موقت شکسته باشید.


اگر استقبال عمومی اولیه از پوکمون گو را در نظر بگیریم، توانایی جذب گیمر از نسل‌های مختلف با بک‌گراندهای متفاوت، شایان توجه است. هنگامی که بازی روان اجرا می‌شود، پوکمون گو قدمی طبیعی در روند تکامل این مجموعه است؛ محصولی که زاده زمان خود است بدون این که سری اصلی را از مد افتاده نشان دهد. باگ‌های بازی و مصرف باتری آن باعث نمی‌شود تا از هیجان قدیمی اما تازه‌ی گرفتن پیکاچو (Pikachu) در یک پارک محلی یا نابود کردن یک اسنورلاکس (Snorlax) در یک مبارزه صرف نظر کنید.

منبع: Venturebeat
  • دانلود نرم افزار | سافت گذر

نظرات کاربران (0 عدد)

اولین نفری باشید که در مورد این نقد نظر میدهد.

ثبت نظر

کاربر گرامی چنانچه تمایل دارید، نظر شما به نام خودتان در سایت ثبت شود، لطفاً وارد سایت شوید.
ثبت نظر