نگاهی به جوایز امی 2016: سیاسی ترین سال تلویزیون

نگاهی به جوایز امی 2016: سیاسی ترین سال تلویزیون
بامداد امروز، مراسم اهدای جوایز امی انجام شد. تعدادی از این جوایز کاملا قابل پیش‌بینی بودند و تعداد دیگر نیز مایه شگفتی شدند. اما این مراسم، تحت‌الشعاع حواشی سیاسی و اجتماعی متعددی قرار داشت، که ارزش این جایزه را تا حد زیادی زیر سوال برد. با نقدستان همراه باشید.
  • جدیدترین بازی ها
با وجود این که بیش از صد سال از ریشه‌کن شدن برده‌داری در آمریکا گذشته و در قرن 21 زندگی می‌کنیم، جامعه این کشور، نه تنها با اختلاف نژاد، دین و رنگ پوست کنار نیامده، بلکه به نظر می‌رسد که در بدترین شرایط خود قرار دارد. هالیوود نیز از این جریان مستثنی نیست و در هر لحظه، اخباری درباره نژادپرستی و تبعیض از آن به گوش می‌رسد که بیشتر از این که منطقی باشند، به منظور جریان سازی و خبرسازی ایجاد شده‌اند.

سال گذشته، انتخاب نشدن بازیگران سیاه پوست در مراسم اسکار بسیار جنجال آفرین شد، اما واقعیت این بود که هیچ بازیگر رنگین پوستی، نقش قابل توجهی نداشت که به نمایش بگذارد، یا این که در حد کاندیداهای انتخاب شده نبود.

جیمی کیمل، مجری مراسم و از معدود نکات جذاب این مراسم

اتفاقاتی که در مراسم اسکار 2016 رخ داد، باعث شده تا هالیوود، با حساسیت بیشتری به موضوع تبعیض نژادی، جنسیتی و دینی بپردازد. به گونه‌ای که به نظر می‌رسد، اگر شما یک بازیگر یا کارگردان سفیدپوست دگرجنس‌گرای موفق در سینما یا تلویزیون آمریکا باشید، به رنگین پوستان، بالاخص سیاه‌پوستان، هم‌جنسگرایان و تراجنسگرایانی که هیچ نقش مهمی در سینما یا تلویزیون ندارند، توهین کرده‌اید.

مراسم امی نیز تحت‌الشعاع همین موضوع قرار داشت. البته، منظور ما این نیست که افرادی چون رامی مالک و تاتیانا مسلانی لیاقت دریافت جایزه نداشته‌اند، مشکل اینجاست که مسئولین امی، از نام‌های سزاوار برای مقاصد سیاسی خود استفاده کرده‌اند.

رامی مالک، برنده جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد در یک سریال دارم برای سریال «آقای ربات»

این موضوع در قسمت سریال‌های کوتاه و فیلم‌های تلوزیونی، نمود بیشتری دارد. امسال شاهد سریال کوتاه «مردم علیه او. جی. سیمپسون: یک داستان جنایی آمریکایی» بودیم. سریالی درباره محاکمه او. جی. سیمپسون، فوتبالیست قدیمی و یکی از معروف‌ترین قاتلان معاصر آمریکایی که در سال 1994، همسر سابق و شوهر او را به قتل رساند. این سریال، محصولی است از سریال ساز معروف آمریکایی، رایان مورفی که اتفاقا هم یهودی است و هم همجنسگرا. مشکل اصلی اینجاست که آثار آقای رایان مورفی، به لطف بازاریابی عظیمی که رسانه‌های آمریکایی برای آن‌ها راه می‌اندازند موفق می‌شوند.

ترنس هاوارد، جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در یک سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی را به استرلینگ کی. براون برای سریال «مردم علیه او. جی. سیمپسون» اهدا کرد.

سریال «داستان ترسناک آمریکایی» از موفق‌ترین کارهای رایان مورفی، به هیچ عنوان یک سریال درجه یک نیست. اگر حضور بازیگران توانایی چون جسیکا لانگ، دنیس اوهیر و کتی بیتس، در این 5 فصل گذشته نبود، به ندرت می‌توانستیم نکته مثبتی در این سریال‌ها پیدا کنیم. مخصوصا، فصل پنجم، «هتل»، که پس از اپیزود اول، به سرعت تبدیل به یکی از ناامیدکننده‌ترین سریال‌های سال تبدیل شد و غیر از کسالت و سکانس‌های بی‌ربط و کاراکترهای بی‌هدف و پایان‌بندی کاملا سرهم‌بندی شده، چیز دیگری برای عرضه نداشت و در کمال تعجب، شاهد کاندید شدن این سریال در شاخه‌های متعددی بودیم، در حالی که سریال‌های بهتری در سال گذشته پخش شده‌اند. خوشبختانه، خبری از دیگر سریال رایان مورفی، «ملکه‌های وحشت» نبود. ظاهرا آکادمی نیز می‌داند که این سریال، با هیچگونه ارفاقی، به عنوان یک سریال قابل قبول شناخته نمی‌شود.

این اتفاق برای سریال «مردم علیه او. جی. سیمپسون: یک داستان آمریکایی» نیز رخ داده است. این سریال، همانگونه که از نام آن پیداست، برای جامعه عادی آمریکایی، که سطح علاقه‌شان به روابط خانواده کارداشیان و جنر محدود می‌شود و الگوی آن‌ها، انسان‌های بی‌اخلاقی چون کیم کارداشیان و کانیه وست هستند، سریال جذابی است. اما واقعیت این است که این سریال فاقد عمق کافی است و غالبا، تحت شعاع سکانس‌های شعارگونه‌ای که در سریال‌های رایان مورفی شاهد هستیم، گم می‌شود. اما این سریال، توسط منتقدین مورد استقبال گرفته در حالی که نقدهای مربوط به آن، از توانایی ذکر نقاط قوت این سریال عاجزند و در پایان به تیم بازیگری آن متوسل شده‌اند.
سریال «مردم علیه او. جی. سیمپسون: یک داستان آمریکایی» به لطف بازاریابی عظیمی که برای آن شد و ستایش‌های کاملا سفارشی از سوی رسانه‌های آمریکایی، بزرگ‌ترین نام حاضر در مراسم امی بود. اما آیا این سریال، از آثار ارزشمندی چون «فارگو» یا «مدیر شب» بهتر است؟ حتی یک تماشاگر معمولی نیز متوجه تفاوت سطح کیفی این آثار می‌شود.

رایان مورفی، جایزه بهترین سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی را برای سریال «مردم علیه او. جی. سیمپسون» دریافت کرد.

البته این مسئله که «مردم علیه او. جی. سیمپسون» جوایز اصلی را درو کند، قابل پیش‌بینی بود، اما شاید، ذره‌ای امیدوار بودیم که آکادمی تلویزیون آمریکا، به خود آمده، سیاست را کنار گذاشته و به کسانی جوایز امی را اهدا کند که واقعا شایسته آن هستند و بر اساس رنگ پوست یا گرایش جنسی‌شان جایزه نگرفته‌اند. اما شاهد بودیم که شاهکاری مثل فصل دوم «فارگو» و بازیگرانی چون کریستن دانست، تام هیدلستون و هیو لوری نادیده گرفته شدند، تا بازیگرانی چون کورتنی بی. ونس و استرلینگ کی. براون، که منکر توانایی‌های بازیگری‌شان نیستیم، روی استیج آمده و پیام‌های احساسی و سیاسی خود را درباره تبعیض نژادی موجود در جامعه آمریکا، بیان کنند. هیچ سالی، مانند امسال، امی از برندگان خود سواستفاده سیاسی نکرده بود.

استرلینگ کی. براون و جان تراولتا، بازیگران سریال کوتاه «مردم علیه او. جی. سیمپسون»

قبل از پرداختن به دیگر برندگان، بهتر است نگاهی هم به اجرای مراسم داشته باشیم. یکی از مسائل آزاردهنده در این مراسم، نحوه زمان‌بندی اهدای جوایز بود. در حالی که شاهد لحظه‌ای مانند ساندویچ‌های دست‌ساز جیمی کیمل به دست مهمانان بودیم که هیچ جذابیتی نداشت، جوایز بازیگرانی چون لویی اندرسون، هنک آزاریا و مارگو مارتیندیل از رو خوانده شده و اهدا نشدند! درست است که اهدای جایزه به لیست بلندبالای برندگان امی، کار تقریبا غیر ممکنی است و ساعت‌ها به طول خواهد انجامید، اما این بی احترامی ارگانی که داعیه حمایت از هنر را دارد، کاملا غیر قابل قبول بود. بهانه این ارگان نیز، کمبود زمان برای اجرای مراسمی بود که مجموعه دقایق تبلیغات پخش شده برای آن، از خود مراسم بیشتر نباشد، کمتر نیز نبوده است.

ظاهرا برای مسئولین شبکه ABC، خوردن ساندویچ‌های مادر جیمی کیمل، اهمیت بیشتری از اهدای جوایز داشته است.

همانطور که گفتیم، برخی جوایز قابل پیش بینی بود، اما بعضی نیز سورپرایزهای بسیار خوشایندی بودند. همانطور که پیش‌بینی میشد، سریال «بازی تاج و تخت»، بهترین سریال درام شناخته شد. پس از فصل پنجم تقریبا آرام و ناامیدکننده، در فصل ششم شاهد چندی از بهترین اپیزودهای تاریخ تلویزیون، از جمله اپیزودهای «دروازه» و «نبرد حرامزاده‌ها» بودیم. هرچند سریال‌هایی مانند «خانه پوشالی»، «آقای ربات» و «با سال تماس بگیرید»، سریال‌هایی تماشایی و برجسته هستند، اما شکی نبود که «بازی تاج و تخت» برنده این جایزه خواهد شد.

دی. بی. وایس و دیوید بنیوف، برنده جوایز بهترین فیلمنامه و بهترین کارگردانی برای سریال «بازی تاج و تخت» شدند.

در شاخه کمدی هم، برنده شدن سریال «معاون رئیس جمهور» مایه شگفتی نشد، اما اگر امی تنوعی ایجاد می‌کرد و این جایزه را به «سیلیکون ولی» یا سریال زیبای Master of None می‌داد، با استقبال بهتری مواجه میشد. نکته عجیب، انتخاب نشدن سریال‌های کمدی زیبایی چون Casual و «مرد در جستجوی زن» در این شاخه بود. اما شاهد کمدی‌های تبلیغاتی «خانواده مدرن» و Black-ish بودیم.

لوئی اندرسون برای بازی در سریال «بسکتز» جایزه امی بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در یک سریال کمدی را دریافت کرد، اما ظاهرا این جایزه اهمیتی برای مسئولان امی نداشته و از تلویزیون نیز پخش نشد.

در شاخه بهترین بازیگر، انتخاب رامی مالک و تاتیانا مسلانی بسیار جالب بود. نگاه تعجب بر چهره این دو بازیگر جوان، همان واکنشی بود که اکثر بینندگان و منتقدان داشتند زیرا کمتر کسی توقع داشت که این دو بازیگر جوان، مورد توجه اعضای آکادمی تلویزیون قرار بگیرند. هر چند رامی مالک و تاتیانا مسلانی برای بازی‌هایشان در سریال‌های «آقای ربات» و Orphan Black قابل ستایش هستند، اما رامی مالک مصری تبار است و تاتیانا مسلانی آمریکایی نیست. با توجه به سیاست امی در اهدای جوایزش به سریال رایان مورفی، در این مقطع، بیننده شک می‌کند که آیا این جوایز بر اساس هنرنمایی این دو اهدا شده یا این که امی می‌خواسته برنده جایزه سفید پوست نباشد. سعی می‌کنیم که مورد اول را در نظر بگیریم زیرا این دو بازیگر، شایسته تقدیر هستند.

برنده شدن جفری تمبور و جولیا لوئیس دریفوس نیز، جای تعجب نداشت. جفری تمبور، بازیگری است که به اندازه کافی قدر او در هالیوود دانسته نشده است، اما با بازی به نقش یک فرد تراجنسگرا، محبوبیتی دو چندان پیدا کرده است. جفری تمبور بازیگر توانایی است، اما حضور نام‌هایی چون عزیز انصاری و توماس میدلدیچ، در میان کاندیداها، باعث شده تا امیدوار باشیم یکی از این دو بازیگر جوان و باهوش برنده شوند. مخصوصا عزیز انصاری، که با خلق سریال Master of None، به یک ستاره بزرگ در دنیای تلویزیون تبدیل شده، اما کمابیش از سوی امی نادیده گرفته شد. سریال Master of None، تنها برنده جایزه بهترین فیلمنامه شد که عزیز انصاری، به همکار خود اجازه داد درباره نقش کوچک اما در حال توسعه آسیایی‌ها در تلویزیون صحبت کند.

عزیز انصاری، خالق و بازیگر سریال Master of None، و برنده جایزه بهترین فیلمنامه برای اپیزود «والدین» از همین سریال

در میان کاندیداهای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در یک سریال درام، نام کیت هرینگتون، بازیگر سریال «بازی تاج و تخت» نیز قرار داشت که با توجه به درخشش او در فصل ششم، امیدوار بودیم او برنده شود. رقبای او، همگی بازیگران توانایی هستند، مخصوصا بن مندلسون، برنده این جایزه که علیرغم توانایی بالا در ایفای هر نقشی که به او سپرده می‌شود، چندان مورد توجه قرار نگرفته است. بازی او در سریال Bloodline، نیز یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌های تلویزیون بود. در این میان نام جان وویت نیز به چشم خورد که مشخص است به منظور پر کردن این لیست ذکر شده، زیرا با توجه به حمایت‌های او از دونالد ترامپ، بعید است که دیگر کسی در هالیوود دموکرات امروزی، به او اهمیتی بدهد.

کیت هرینگتون، دست خالی به خانه بازگشت، اما توانست به همراه اندی سمبرگ، برای لحظاتی، شرکت کنندگان در این مراسم را سرگرم کند.

نکته جالب، عدم حضور بیشتر کاندیداهای انگلیسی در این مراسم بود. امسال نیز خبری از بندیکت کامبربچ نبود که ظاهرا اهمیت چندانی به این مراسم نمی‌دهد و مگی اسمیت نیز که برنده جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای سریال Downtown Abbey شد، حضور پیدا نکرد که این مسئله باعث اعتراض جیمی کیمل، مجری مراسم شد.
همچنین، نحوه استفاده از چهره‌های درون سالن نیز بحث برانگیز بود. در شبی که ستاره‌های سریال‌هایی چون خانواده مدرن، بازی تاج و تخت، مدیر شب و چندین سریال تماشایی دیگر حضور داشتند، شاهد چهره‌هایی روی استیج، مانند مندی مور، آمریکا فررا و مینی درایور بودیم که دیگر هیچ اهمیتی در دنیای تلویزیون ندارند و بعید است کسی آن‌ها را به خاطر سریال‌های ضعیفی که سال‌ها پیش بازی کرده‌اند بشناسند.

پس از اینکه جیمی کیمل نتوانست جایزه امی بهترین تاک‌شو را برنده شود، توسط مت دیمن، روی استیج مورد تمسخر قرار گرفت، که یکی از معدود لحظات دیدنی این مراسم بود.

در پایان، مراسم امی، تحت‌الشعاع مشکلات سیاسی و اجتماعی جامعه آمریکایی قرار گرفت که نه تنها باعث شد، معدود لحظات جذاب آن، چندان دیده نشود، بلکه از ارزش این جایزه، بیش از همیشه کاسته شود. اجرای جیمی کیمل، قطعه تعامل او با مت دیمن، صحبت‌های آلان یانگ و عزیز انصاری در هنگام دریافت جایزه‌های‌شان و اهدای جایزه به رامی مالک و تاتیانا مسلانی، از لحظه‌های خوب این مراسم بودند، اما کارگردانی بسیار بد، عدم استفاده از معدود ستاره‌های بزرگ حاضر در سالن و مضامین سیاسی شدید این مراسم، باعث شد تا کمتر بیننده‌ای از دیدن آن راضی باشد.

هنک آزاریا و مارگو مارتیندیل برنده جوایز بهترین بازیگران مهمان شدند اما جوایز آن‌ها اهدا نشد و از آن‌ها برای اعلام جوایز استفاده شد.
  • دانلود نرم افزار | سافت گذر

نظرات کاربران (0 عدد)

اولین نفری باشید که در مورد این خبر نظر میدهد.

ثبت نظر

کاربر گرامی چنانچه تمایل دارید، نظر شما به نام خودتان در سایت ثبت شود، لطفاً وارد سایت شوید.
ثبت نظر