Call of Duty Infinite Warfare ؛ گزیده ای از نقد سایت پولی گان | نقدستان

Call of Duty Infinite Warfare ؛ گزیده ای از نقد سایت پولی گان

Call of Duty Infinite Warfare  ؛ گزیده ای از نقد سایت پولی گان
سایت پولی گان، نقدی از بازی Call of Duty Infinite Warfare را به قلم راس فراشتیک منتشر کرده. این نویسنده به بازی امتیاز 8.5 از 10 را داده و خاطر نشان کرده که «اینفینتی وارد» عمل هوشمندانه ای انجام داده که از فرنچایز «گوست» چشم پوشیده. گزیده ای از این نقد را در ادامه می خواهید.
سایت پولی گان، نقدی از بازی Call of Duty Infinite Warfare  را به قلم راس فراشتیک منتشر کرده. این نویسنده به بازی امتیاز 8.5 از 10 را داده و خاطر نشان کرده که «اینفینتی وارد» عمل هوشمندانه ای انجام داده که از فرنچایز «گوست» چشم پوشیده. او همچنین گفته قسمت داستانی بازی، یکی از بهترین کمپین هایی است که تا حالا برای این سری ساخته شده. اما بخش زامبی های بازی، آنقدر هوشمندانه عمل نکرده و Infinite Warfare را به بازی ناکاملی بده کرده. گزیده ای از این نقد را در ادامه می خواهید.

با Call of Duty: Infinite Warfare ما در محدوده ای تعریف نشده قرار گرفتیم.
سه سال پیش، اینفینیتی وارد همه چیز را برای شروع کردن یک فرنچایز عریض و طویل از Call of Duty داشت – فرنچایزی که بتواند با موفقیتی همچون موفقیت Modern Warfare  و black Ops برابری کند. متاسفانه، هم برای ما و هم برای آنها، آن بازی جدید، Call of Duty: Ghosts بود. آن زمان، من محکومش کردم، به این که یکی از بدترین نسخه های تاریخ بازی های Call of Duty است. این گونه برای اولین باز، فرنچایزی از Call of Duty تنها پس از انتشار یک بازی به اتمام رسید. «اینفینیتی وارد» هم در عوض تصمیم گرفت، از پایبست یک فرنچایز دیگر بسازد که به کلی در «فضا» می گذرد. ولی با همه ی حرف و حدیث ها، تریلر اولیه ی Infinite Warfare یکی از کم امتیاز ترین ویدئوهای تاریخ یوتیوب شد؛ با در نظر گرفتن همه ی این ها، نتیجه ی نهایی، چیزی بسیار جالب تر از آن چیزی است که هر کسی می توانست حدسش را بزند – حداقل در بخش داستانی.

این چند وقت، همه ی بازی های اخیر Call of Duty به سوی آینده و فضاهایی درون منظومه ی شمسی خودمان خیز برداشته اند که اقدامی کاملاً بی عقلانه است، اما Infinite Warfare بر خلاف موقعیتی که داستانش در آن می گذرد، بازگشتی به پایه و اساس هاست. دیگری خبری از آن امواج AI و مسخرگی VR به مانند Black Ops 3 نیست. بلکه داستان، متمرکز بر یک طرح مرکزی است: این که عملیات مهم تر از جان انسان هاست؟
این سوالی است که شاید برای بسیاری بازی های قبلی این فرانچایز هم بسیار سنگین به نظر برسد، حتی برای Black Ops یا Advanced Warfare، که عمیق بودند و کاراکترهای پابرجایی داشتند.
از طرفی دیگر، Infinite Warfare، یکی از بهترین داستان ها و بهترین کاراکترهای این سری را تا به اینجا داشته است. یکی از مقیاس های اندازه گیری قدرت روایی و موفقیتش این است که شما نام یک کاراکتر را به یاد بسپرید و سپس برای مرگش اهمیت قائل شوید. من آخرین دفعه ای که اینقدر برای مرگ کاراکترها اهمیت دادم، مرگ Gaz و آن دسته از اولین Modern Warfare بود که در لحظات پایانی بازی اعدام شدند.
و چرا اهمیت می دادم؟ چون کاراکترهای Infinte Warfare زنده اند. آنها کاراکترهای قابل باوری هستند با شخصیت و انگیزه های خاص خودشان، کاراکترهایی که می خواستم ببینم کارشان را به سلامت به پایان می رسانند. و البته همه ی آنها نتوانستند.

نقطه ضعف اصلی داستان بازی چیست؟ آن قسمت خودنمایی سلبریتی ها که کیت هرینگتون ( جان اسنوی گیم آو ترونز) پیش می آید. بر خلاق همه ی رفقای شما، فرماند کوتچ، که هرینگتون نقشش را بازی می کند، شخصیتی تخت و نه چندان قابل باور است که رفتاری مبتذل ارائه می کند و می خواهد تهدیدی باششد برای قلمروی مریخی ( بله، او از مریخ آمده!). خوشبختانه جاهایی که او ظاهر می شود بسیار کم است و باز هم خوشبختانه شما می توانید وقت بیشتری با رفقایی که تازه پیدایشان کرده اید بگذرانید.
ورای داستان، بخش تک نفره ی بازی در چند جبهه پیشرفت کرده است. موقعیت بین ستاره ای ای که برای بازی در نظر گرفته شده اجازه ی تغییرات مراحل فراوانتی را می دهد، حتی اگر گیم پلی بازی در مراحلی که روی زمین می گذرد، از زمان Black Ops هیچی تغییری نکرده باشد. مراحلی که پای شما روی زمین است، یکی سفر به قمرِ زمین است و مرحله ای که روی شبه ستاره ای می گذرد که به سرعت بسیار بالایی می چرخد و روی آن به نظر می رسد که هر چرخه ی شبانه روز، تنها به مدت 30 ثانیه طول می کشد. تفاوت سیاره ایِ بازی، این احساس را به من داد که انگار دیگر دوباره با همان پایه ی نظامی قدیمی مواجه نیستم.
موفقیتی دیگر: داگ فایتینگ سفینه با سفینه. در حالی که این بخش، در عمق کمی لنگ می زند، و چندان مثل شبیه سازهایی چون TIE و Freespace عمیق نیست، سکانس های داگ فایتینگ، راه بسیار خوبی برای اضافه کردن کمی تفاوت به فرمول Call of Duty است.
کلیتِ درازای بخش تک نفره ی بازی، با عناوین قبلی این سری قابل قیاس است، که به مدت 7 ساعت می تواند به پایان برسد، اما کمی هم توسط مراحل فرعی بازی کش آمده است. این مراحل، حملات 15 دقیقه ای را حملات سفینه ای و سکانس های داگ فایتینگ خالصی تشکیل می دهند. یکی از جالب ترین سکانس های این بخش، پوشیدن یونیفورم و مخفیانه رفتن برای قتل رهبر است. می توانید کل مرحله را مخفی کاری پیش ببرید و به ناگاه، همه ی هوا را از اتاق کنفرانس بیرون بکشید و راه تنفس همه را ببندید. هر مرحله فرعی، پیچ خودش را دارد که همین نکته آن ها را منحصر به فرد نشان می دهد.

من متوجه شدم که بسیاری از افراد، به راحتی از بخش داستانی Call of Duty می گذرند، یک مرحله و دو مرحله ای بازی می کنند تا فقط منتظر باشند که دوستانشان آنلاین شوند و برود مولتی پلیر بازی کنند. اما شما این اشتباه را در مورد Infinite Warfare تکرار نکنید. این بخش، تجربه ای استثنایی و بهترین بخش از پکیجِ این بازی است. چرا که بخش مولتی پلیر Infinite Warfare بر خلاف بخش داستانی بازی، بهرحال ... بد نیست. چون اگر Black Ops 3 را بازی کرده باشید، مولتی پلیر این بازی به شدت شبیه آن یکی است. همه ی حرکات، پرش ها و حتی پرش های دیواری هم در این نسخه باز گشته است.

منبع: Polygon
  • کانال تلگرام نقدستان

نظرات کاربران (1 عدد)

ثبت پاسخ مهمان سه شنبه 2 آذر 1395
دوستان مرحله ای که یه مربع زرد هست اخرش باید چطور شکستش بدم چند بار هی تکرار کردم اخرش بازم میزنه موشک رو نفله میکنه آگه میدونی ممنون میشم راهنماییم کنید

ثبت نظر

کاربر گرامی چنانچه تمایل دارید، نظر شما به نام خودتان در سایت ثبت شود، لطفاً وارد سایت شوید.
ثبت نظر